________________
આચાર્ય ભગવંતના પ્રારંભિક જીવનમાં એમને પણ કેટલાક ઉપસર્ગોના ભોગ બનવું પડ્યું. આમાંથી બે-ત્રણ પ્રસંગો અહીં આપ્યા છે.
જયારે શ્રી હીરવિજયસૂરિ મહારાજ ખંભાત મુકામે હતા ત્યારે રત્નપાલ દોશી નામના એક વેપારીનો પુત્ર રામજી બિમાર પડ્યો. તેઓ આચાર્ય મહારાજ પાસે આવ્યા અને કહ્યું, “જો આ પુત્ર સાજો થઈ જશે તો હું તેને તમારા ચરણે અર્પણ કરી દઈશ.” બન્યું એવું કે રામજી પુણ્યોદયે સાજો થઈ ગયો. કહ્યા મુજબ તેના પિતાશ્રીએ હીરવિજયસૂરિ પાસે જવું જોઈએ, પરંતુ સ્વાર્થ પૂરો થતાં ધર્મ ભૂલાઈ જાય છે.
“સુખ મેં સુમિરન સબ કરે, દુઃખમેં કરે ન કોઈ, જો દુઃખમેં સુમિરન કરે, તો દુઃખ ન આવે કોઈ.”
આ પછી જ્યારે આચાર્ય મહારાજે આ વાત રત્નપાલ દોશીને કહી, ત્યારે રામજીના બનેવી અને તેની બહેનના સસરાએ ત્યાંના સૂબા શાઈસ્તખાનને આ અંગે ફરિયાદ કરી. કાંઈ જ વિચાર્યા વગર શાઈસ્તખાને આચાર્ય મહારાજને પકડવા વૉરન્ટ કાઢ્યું. પણ જેને દેવ, ગુરુ અને ધર્મમાં શ્રદ્ધા છે તેને કોઈ કાંઈ કરી શકતું નથી. આચાર્ય મહારાજ ત્યાંથી ચાલ્યા ગયા હતા. આ પછી રત્નપાલે પોતે જ આચાર્ય મહારાજની કોઈ ભૂલ નથી એવું કબૂલ કર્યું.
આવો જ ઉપસર્ગ તેમનો બોરસદ ગામે થયો હતો. કવિ ઋષિના ચેલા જગમાલે આચાર્ય મહારાજ પાસે ગુરુની બાબતે ધ્યાન ન આપ્યું. છેવટે જ્યારે ગુરુને ખબર પડી ત્યારે તેને ત્યાંના હાકેમની મદદથી ગુરુ આચાર્ય મહારાજને પકડવા કોશિશ કરી. એ સમયે પણ “પરમાત્માનું શરણું એ જ સાચો ધર્મ”ની શ્રદ્ધાએ તેમને બચાવી
લીધા.
