________________
૧૫૨ ]
[ શીલધ'ની કથાઓ-૧.
રૂપસેને રાત્રિના ખીજા પહેારે સુનંદાના શયનગૃહ નીચે આવી ઊભા રહેવાનું હતું, અને ત્યાંથી છૂપા માગે તેને શયનગૃહમાં લઈ જવા માટે એ સખીઓને ઊભી રાખી હતી. મહેલમાં તેમજ નીચેના ભાગમાં કયાંયથી પ્રકાશ ન આવે અને કાઈ પણ જોઈ ન શકે એવા હેતુથી અંધારપટની પણ વ્યવસ્થા કરી હતી. મધ્યરાત્રિ થઈ પણ સંકેત મુજબ રૂપસેન ન આવ્યે . પેાતાના પ્રેમીને મળવા સુનંદાનું મન એટલુ' આતુર ખની ગયું હતું કે એકેક પળ તેને એકેક વર્ષ જેટલી લાંખી લાગતી હતી. પ્રીતની ચિનગારી એક વાર કલેજામાં લાગ્યા પછી તેની પીડા ઘટવાને બદલે વધતી જ જાય છે, અને એવા જ અનુભવ આ બંને પ્રેમીઓને પણ થતા હતા.
મુકરર કરેલા સમય કરતાં રૂપસેન શય્યાગૃહની નીચે અહુ મેાડા આવ્યા અને દાસી તરત જ તેને શયનગૃહમાં લઈ ગઈ. અંધકાર એવા ગાઢ હતા કે કોઇ એક ખીજાનુ' માં જોઈ ન શકે. ઉત્સવમાંથી પાછા ફરવાના સમય થઈ ગયા હતા એટલે ખધુ' કામ ઉતાવળે પતાવવાનું હતું. દાસીએ રૂપસેનને સુન’દાના રૂમમાં લઈ જવાને કહ્યું : ‘ આપ કશું ખેલતા નહી. કારણકે દિવાલને પણ કાન હાય છે, અને જેમ અને તેમ જલઠ્ઠીથી પાછા ખહાર આવી જજો; કાઈ પણ પળે રાજમાતા અને અન્ય સૌ પાછા આવી પહેાંચવાની શક્યતા છે.’
સુના તેા અભિસારિકાની માફ્ક રૂપસેનની રાહ જોઈ રહી હતી અને આગંતુકની આસપાસ વેલની માફ્ક વીટળાઈ
