________________
૧૭. સુનંદાના કંથ ]
[ ૧૫૧
પ્રેમ પ્રગટાવવામાં છે. સુનંદા અને રૂપસેનને અરસપરસ એક ખીજામાં આવી પ્રતિમાનાં દર્શન થયાં અને તેઓ મુખ્ય બની ગયાં. ખંનેએ પ્રથમ દૃષ્ટિએ પ્રેમ અનુભવ્યે અને સખીએથી આ વાત છૂપી ન રહી શકી.
શરૂઆતના દિવસેામાં તે અને જ્યારે મળતાં ત્યારે સુનંદા શરમાઈને તેની આંખનાં પાપચાં ઢાળી દેતી, પણ પછી એ શરમ ધીમે ધીમે ચાલી ગઈ. અરસપરસ અનેનાં હૈયાં એક બીજાના સાંનિધ્યને ઝંખવા લાગ્યાં અને પછી તે એક બીજા વચ્ચે પ્રેમપત્રાની આપ-લે શરૂ થઈ. પ્રેમના રાગ ભારે હઠીલેા છે અને એ દર્દી એક મીજાના હૈયે હૈયાં ન મળે ત્યાં સુધી શાંત થઈ શકતું નથી. ને વચ્ચે પરસ્પર આકષ ણુ, યૌવનની મસ્તી અને પ્રણયના ઉન્માદ જોઈ સખીએએ તેઓના પ્રેમને મૂર્તસ્વરૂપ આપવા અર્થે ખ'ને પ્રેમીએ એકાન્તમાં રાજમહેલમાં એક વખત મળી શકે તેવી વ્યવસ્થા કરવાનું નક્કી કર્યુ.. આવી તક કૌમુદીમહાત્સવની ઊજવણી વખતે તેમને મળી ગઈ.
એ ભવ્ય ઉત્સવ ગામની બહાર એક ઉદ્યાનમાં ચેાજવામાં આવ્યા હતા. રાજકુટુંબના તમામ સભ્યા તેમજ રૂપસેનના ઘરના સૌ એ ઉત્સવ નિમિત્તે મેાડી રાત સુધી ઉદ્યાનમાં રોકવાના હતા. આ તર્કના લાભ લેવા માટે સુનંદા અને રૂપસેન ખ'ને અગાઉથી ગાઠવણુ કર્યાં મુજમ નરમ તબિયતનું અહાનું કાઢી ઘેરે જ રહ્યા હતા. સખીએએ રૂપસેનને રાત્રિએ મહેલમાં લાવવા તમામ વ્યવસ્થા કરી હતી અને તદનુસાર
