________________
૧૪. મૃગજળ ]
[ ૧૨૯ પૂર્વ જન્મના કેઈ ગભ્રષ્ટ આત્માને માટે શક્ય બને છે, દરેકને માટે નહિ.
મુંજની વાતોથી મૃણાલ તેનું ભાન ખેઈ બેઠી. તેની નસેનસમાં વહેતા લેહીની ઉણુતામાં વધારો થતા તેણે અનુભવ્યું અને મુંજના તેજસ્વી ચક્ષુઓમાં પૃથ્વીવલ્લભને બદલે પ્રથમ રમણીવલ્લભનું અને પછી પિતાના પ્રાણવલ્લભનું નિરવદ્ય સ્વરૂપ નીરખી રહી. મૃણાલે તેના મન પ્રદેશના ઊંડાણમાં કદી ન અનુભવેલી એવી વાસના ઉત્પન્ન થયેલી જોઈ. અગ્નિથી દૂર રહેલે ઘીને ગાડ ઓગળતો નથી, પણ જે તેને અગ્નિ સામે મૂકવામાં આવે છે કે તરત તે ઓગળવા લાગે છે. મૃણાલના આંતર પ્રદેશમાં કામાગ્નિ પ્રજળાવે એ સુગ્ય પુરુષ તેને મળ્યો ન હતું, પણ પૃથ્વીવલ્લભે તેની પર પ્રાણવલ્લભ જે જાદુ કર્યો.
પછી તે પોતાના સ્વહસ્તે મુંજના મેંમાં જે કળિયે મૂક્યો કે તરત જ મુંજે પિતાના બે અધરોષ્ઠ વચ્ચે મૃણાલનાં આંગળાઓને સ્નેહપૂર્વક દાબી દીધાં. આ અનભિજ્ઞ નારી, જે પોતાના હૃદયની સકળ કામનાઓનું વિસર્જન થયું છે એવા ભ્રમમાં હતી, તેણે મુંજના માત્ર એક જ સ્પશે પિતાની વિસર્જન થયેલી કામવાસનાને સજીવન કરેલી જોઈ પછી તે મુંજની રખેવાળી બનવાને બદલે તે મુંજની અભિસારિકા બની ગઈ. પ્રૌઢ અવસ્થાને યુવાન અવસ્થામાં પલટે થયો.
ઈદ્રિયેના ધર્મો અને ચિત્તના પૂર્વ સંસ્કારોને કદી સંપૂર્ણ રીતે નાશ થતો જ નથી. કેવા સંજોગો વચ્ચે અને
