________________
૧૪. મૃગજળ ]
[ ૧૨૭ પિતાની સ્થિતિ ના હોય તે દેવું કરીને પણ ઘી પીએ મોજમજા ઉડાવે એ તેને જીવનમંત્ર હતે.
મુંજના માથાના વાળ વાંકડિયા અને ભારે આકર્ષક હતા. મુંજ વિદ્યાને જે રસિ હતું, તે જ પ્રણયશાસ્ત્રમાં પણ પ્રવીણ હતે. કઈ પણ બાળા, યુવતી કે પ્રૌઢ તેને જુએ, એટલે પ્રથમ દૃષ્ટિએ જ તેના પર મુગ્ધ બન્યા સિવાય રહી શકે જ નહિ. તૈલપે મુંજ જેવા રાજકેદીની સારસંભાળ મૃણાલિની જેવી સંસ્કાર મૂર્તિના હાથમાં સેંપી હતી.
મૃણાલિનીએ શરૂઆતમાં થોડા દિવસ સુધી તે ભેજન–પદાર્થોને થાળ દાસી મારફત મુંજને મોકલાવ્યો, પણ તેણે જોયું કે ભેજનના પદાર્થોને માટે ભાગ મુંજ છાંડ અને તે ભૂખ્યા રહેતો. પછી એક દિવસે પહેલી કિનારની વેત સાડી પહેરી તે પર બદામી રંગની ભારે કીમતી કાશ્મીરી સાલ નાખી મૃણાલિની પોતે ભેજનને થાળ લઈ મુંજ પાસે ગઈ અને તેની સામે થાળ મૂકી વિવેકપૂર્વક પૂછ્યું: “આપને ભજનના પદાર્થો અનુકૂળ ન આવતા
હોય, તે આપ કહો તે વસ્તુઓ ભેજન અર્થે બનાવીએ!” • મૃણાલિનીનું મુંજ સાથે એ સૌથી પ્રથમ મિલન હતું, તેમ છતાં મુંજે તેની સામે ઊંચી આંખ કરીને જોયું પણ નહીં. આવા અજબ પુરુષને જોઈ તેણે કાળજામાં એક વિચિત્ર પ્રકારની વિહળતા અને સળવળાટ અનુભવ્યું. મુંજે તેની સામે દષ્ટિ કર્યા વિના જ નીચે બેસવાની આજ્ઞા
