________________
જમ્મૂ કુમાર :
[ ૭૫ ] જાતના પ્રાર્થનાભંગ મારી જિંદગીમાં હું પહેલી વાર જ જોઉં છું. મારે નશીએ આમાંની એકાદ સ્ત્રી હોય તેા હું એને માટે આહૂતિ આપી દેતાં ન અચકાઉં. આ દૃશ્ય જોયું જાતું નથી.
પ્રભવ—દાસ્ત ! ઉતાવળ ન કર. જ્યારે કુદરતે જ સારા સયેાગ સાધી આપ્યા છે ત્યારે સમયના આંકડા મૂકવાના રહેવા દઇ, કિંવા વ્યવસાયના વિચાર કરવાના છેડી દઈ, પ્રત્યક્ષપણે નિહાળવા દે કે આ તેજસ્વી કુમાર પશુ છે કે ચેાગી ?
પિંગળ—માલિક ! તે પછી મને જવાની અનુજ્ઞા આપે. એમ કહી જ્યાં પાછુ ડગલુ ભરવા માંડે છે ત્યાં જરા પણુ ખસી શકાતુ નથી. એકાએક આશ્ચર્ય થી ખેલાઇ જાય છે. ' 24k ! 24! ¿j' ? '
,
પ્રભવ પિગળના માં પર હાથ મૂકી એને જરા દૂર લઈ જવાના પ્રયત્ન કરવા માંડે છે ત્યાં તે તેનાથી પણ ખસી શકાતું નથી. ઉભય જાણે સ્થભિત કરેલા પાષાણુના પૂતળા ! આ સ્થિતિના પ્રત્યક્ષ અનુભવ થતાં જ પ્રભવ જાણી ગયા કે શ્રેણીપુત્રની જ આ કરામત છે. તેની ચક્ષુ સામે પ્રચ્છન્નતા ટકી શકી નથી. હવે તા જે થાય તે જોયે જ છૂટકા.
અહા! પણ આ શું? સ્વપ્ન માનવું કે સાચું ગણવુ? ઉભય ચાર વિમાસણમાં પડ્યા. પેાતે જે કુમારને અત્યાર સુધી અરસજ્ઞ અને હૈયાશૂન્ય લેખતાં હતાં, તે કુમાર મીઠી વાણીમાં સ્નેહથી ઉભરાતા હ્રદયે, પેાતાની પ્રિયાની વાત સાંભળીને ધીરજથી એમની માગણીઓનું તાલન કરી, એમાં રહેલી અસારતાના ખ્યાલ આપતા વઢવા લાગ્યા કે
--
