________________
જબૂ કુમાર :
[૩૧] હું, ત્યારે એક વાર એને અહીં તમે બોલાવી ન લાવો? ગામમાં જઈ મારે તેની આ વેશે શોધ કરવી કપરી છે અને એ સાથે શરમભરી પણ છે. મારું એટલું કામ કરશો કે?”
સંત ! તમારા કામને સારુ નકારો ન ભણું શકાય, છતાં, એ નાગિલાને કયા કારણે તમે તરછોડી ચાલ્યા ગયા? એ જાણ્યા વગર–એની પાછળનો હેતુ બરાબર અવધાર્યા વગર હું કેમ તેણીને સમજાવી શકું?”
અરે! એ એટલી બધી પ્રેમાળ છે કે મારું નામ દેશે તે, અને કહેશે કે ભવદેવ પોતે બોલાવે છે તે તુરત દોડી આવશે. મેં સાંભળ્યું છે કે મારા ચાલ્યા જવા છતાં મારા પરને એને પ્રેમ નથી તૂટ્યો કે નથી તે અન્ય માગે વન્યો? એને સનેહની દઢતા માટે મને પૂર્ણ ભરોસે છે.”
તમે ખરા સ્વામી ! આવી એક નેહાળ તરુણને ખાસ કારણ વગર છેહ દઈ ચાલ્યા ગયા ! એને સંસાર તદ્દન ખારે બનાવી દીધો ! “આવું છું” કહીને ગયા તે ગયા જ ! પછી ન કંઈ ભાળ આપી કે ન કંઈ સંભાળ સરખી લીધી ! એક સાચા પ્રેમીને લગાર પણ ન છાજે એવું વર્તન કર્યું, છતાં તમે માને છે કે એ હજુ તમારા પ્રત્યે પ્રેમવત્સલ છે. તેને પ્રેમ અડગ છે. માત્ર સંદેશ પાઠવતાં હાજર થઈ જશે.”
ભગિની ! મારું અંતર એની પવિત્રતાને માટે સાક્ષી પૂરે છે. એ સાચે પ્રેમ જ મને વર્ષો પછી અહીં ઘસડી લાવ્યા છે. એ પ્રેમે જ મને સાચા સંયમરંગમાં લયલીન નથી થવા દીધે. આજે લાંબા કાળે હું અહીં એટલા સારુ જ
