________________
[ ૩૨ ]
પ્રભાવિક પુરુષ :
દોડી આવ્યે છું કે જો પે કબૂલ કરે તે આ સાધુતાના પવિત્ર અંચળાને ખીંટીએ ટાંગી દઇ, પુન: સંસારમાં પગ મૂકું. એની લાંખા સમયની વિરહદશાના અંત આણું. એક વાર અમે ઉભય સ’સારીજીવન યથેચ્છ રીતે માણીએ. ”
tr
સાધુજી! તા પછી આ અંચલે શા સારુ આજ્યો ? આ દલ ચાલુ કેમ રાખ્યા ? સાચા પ્રેમ હતા તેા ગુરુ સમક્ષ એ કેમ ખુલ્લું ન કર્યું? તમે જાણ્ણા તેા છે જ કે બળજબરીથી ચારિત્ર નથી લદાતુ.”
“ બહેન ! વાત સાચી છે. મારી ભૂલ થઈ છે. વાત ટકી છે છતાં એ ટચુકડી વાતે જ એવી મજબૂત દીવાલ ખડી કરી દીધી કે ઢ ંપતીજીવનના કોડ મનમાં જ રહી ગયા અને ઉભયના રાહુ તદ્દન જુદા થઈ ગયા ! મારા દીક્ષિત ખુંધ ભદત્ત સાથે હું કેવળ ભક્તિથી ગયા. એમણે તકના લાભ લઇ બંધુપ્રેમથી આકર્ષાઈ મને મુનિમડળી સમક્ષ સચમાકાંક્ષી તરીકે ર કર્યા. વડિલ બ્રાતના વિનયે-એ જૂઠ્ઠા ન પડે એવા વિચારે-ઘડીભર હું કર્ત્તવ્યમૂઢ અન્યા; અને ત્યાં તા રાગીના લેખાશ દૂર ફેંકાયા અને સંયમીના આ વેશ મળ્યે !
""
ܘ
''
મુનિરાજ ! તમારી ઇચ્છા વિના તમે આટલા સમય સુધી સંયમધારી જીવનમાં રહ્યા છે? આવા પવિત્ર અંચળા તળે પણ દુંભનું નાટક ભજવાય છે ખરું? અને અવિનય થાય તે ક્ષમા કરશેા પણ એ ચાલુ રાખવામાં મુખ્ય ભાગ ભજવવા, હૃદયમાં કંઈ જુદું જ ચિતવવુ, એ સર્વ શું વિનચ જેવા પ્રશ’સનીય ગુણની વ્યાખ્યામાં સમાય છે ? ધારા કે તમાએ વડીલ અને જૂઠ્ઠા ન પડવા દીધા એ ખાદ્યથી ખરું છે,
