________________
પટ્ટધર બેલડી :
[ ૩૨૯ ] કાળથી કોઈ અનેરું વાતાવરણ પ્રવતી રહેલું નજરે આવતું હતું. સામાન્ય રીતે કેઈ પર્વને દિન હાય, કિંવા પ્રજાના તહેવાર હોય તો હાટે બંધ રહેતાં. વસંતેત્સવ કે કૌમુદીઉત્સવ ટાણે સારી યે જનતા ધંધાની ધમાલને ઈચ્છાપૂર્વક સંકેલી લેતી અને કુદરતના આંગણે નગર બહારના ઉદ્યાનમાં આનંદ-વિલાસ માણવા નીકળી પડતી; પણ આજે તેમ ન હતું. હજુ અઠવાડીઆ પર દક્ષિણ દેશથી લાંબે વિહાર કરી ગચ્છાધિપતિ શ્રી યશોભદ્રસૂરિ પધાર્યા હતા ત્યારે અઢારે વણે પાખી પાળી, તેઓશ્રીના સામૈયામાં ભાગ લીધો હતો અને જેનધી સમાજ સાથેનો પ્રજાજન તરીકે નાતે પુરવાર કરી આપ્યો હતો. એ આચાર્યશ્રી ઉદ્યાનમાં આજે છેલ્લી દેશના આપવાના હતા. સાંભળવા મુજબ જનસમાજ માટે કઈ નવીન સંદેશ પાઠવવાના હતા, એટલે આજે ઘણાખરા હાટે દિ' ચલ્યા છતાં ધમાલવિહુણાં જણાતાં હતાં. ખૂદ શકડાલ મંત્રીશ્વર પણ પધારવાની હવા પ્રસરી હતી, એટલે મોટાભાગની નજર એ પ્રતિ સહજ આષાય એ સંભવિત હતું.
નગર બહારના ઉદ્યાને આજે કોઈ અનેરું દશ્ય ધારણ કર્યું હતું. વિશાલ વૃક્ષોથી શોભતાં-રંગબેરંગી પુષ્પથી રમણિય બનેલા એના લતામંડપમાં આડે દિને છૂટાછવાયા માનવીના ધીમા વાર્તાલાપ કે ઝાડ પર બેઠેલાં પંખીઓના નાદ સિવાય ભાગ્યે જ કાંઈ સંભળાતું ત્યાં આજે કઈ જુદી સ્થિતિ પ્રવતી રહી છે. લતામંડપો લગભગ નિર્જન જેવા જણાય છે. એમાં પ્રેમી યુગલોના વાર્તાલાપ લગભગ બંધ થયા છે, પણ એ મંડપની મધ્યે જે વિશાળ ચગાન આવેલું છે ત્યાં સંસારના બંધનેથી પર બનેલા પોતાના ઉત્તમ
