________________
જકુમાર :
[૭] નાગિલાના ઉત્તરની રાહ જોયા સિવાય એ રડા તરફ દોડી ગયેા. મહારાજશ્રીના ચરણમાં પડ્યો. સુખશાતા પૂછતા, તેમજ જેના દેહ પરથી હજી લગ્નકાળની પીઠી પૂરી સુકાણું પણ નથી એવા ભવદેવના હાથમાં વૃતનું પાત્ર આપી, ભવદર મુનિ ધર્મલાભરૂપ મહાન આશીવાદ દેતાં વિદાય થયા. માતા-પિતા અને સ્વજનસમૂહ તેમ જ ગ્રામજનતા થડે સુધી વળાવી પાછી ફરી. એકલે ભવદેવ હાથમાંના પાત્ર સહિત મુનિ સહ ભાગળ સુધી આવી પહોંચે. એના મનમાં એક જ વિચાર હતો કે પિતે મુનિશ્રીને ભાઈ છે એટલે જ્યાં સુધી પોતાના હાથમાંનું પાત્ર મુનિશ્રી લઈને રજા ન આપે ત્યાં સુધી પિતાથી પાછા ફરવાની વાત સરખી કેમ ઉચ્ચારાય?”
નાગિલા તેમ જ સખીવૃંદ કાગના ડોળે ભવદેવના પ્રત્યાગમનની રાહ જુએ છે. ઘરમાં માતાપિતાને પણ ચિંતા થઈ પડી કે હજુ ભવદેવ પાછો કેમ ન ફર્યો. આર્યવાનને એ વિચાર પણ આવ્યો કે પોતે પાછો ફર્યો ત્યારે ભવદેવને તરત જ પાછા ફરવાની આજ્ઞા કરવી હતી અથવા તે મુનિશ્રીની સાથે પોતાને પણ જવાની જરૂર હતી, કેમકે પુત્ર ભવદત્તનું સંયમ તરફ મૂળથી જ જબરું વલણ હતું અને એણે દીક્ષા લીધી ત્યારે પોતે સંસારમાં રોકવા કરેલી દલીલોના આપેલા જોરદાર રદીઆ હજુ સ્મૃતિમાં રમતા હતા. આવા વિચાર પછી સહજ શંકા ઉદ્દભવી કે કદાચ ભવદત્ત મુનિ ભવદેવને સાધુ બનાવવાના મિષથી જ કાં આજે એકાએક અહીં આવ્યા ન હોય? ઘડીઓ વીતવા માંડી અને શંકા બળવત્તર બનતી ગઈ. તરત જ એક ચાકરને ભાગળ તરફના આંબાવાડીઆમાં તપાસ માટે દોડાવ્યું. થોડી જ વારમાં એ પાછો ફર્યો અને જણાવ્યું
