________________
[ ૬ ]
પ્રભાવિક પુરુષ : તેણીના કમનીય મુખ પર વેલફૂલનું મનોહર ચિત્રણ કરી રહ્યો હતે. નવવધૂને શણગારવામાં સ્નેહની ઉત્કટતા મનાતી. સખીઓ એ ટાણે કંઈ કંઈ ટેળ-મશ્કરી કરતી. વરવધૂ વચ્ચેની શરમ એ દ્વારા ઓછી થતી. ઠઠ્ઠામશ્કરીમાં શણગારવાનું કાર્ય ઊકલી જતું. ગ્રામ્યજનતાને એ રવૈયો હતો. એમાં બિભત્સ પણાનું નામ સરખું નહોતું. ત્યાં તે અચાનક કેળાહળ ઉદ્દભવે. ફળિયાના નાકેથી છોકરાં બમ મારતાં દેડી આવ્યાં. તેઓ બેલવા લાગ્યાં કે, “લગ્નનો આનંદ માણવા મહારાજ પધાર્યા.” એક મોટી વયના છોકરે કહ્યું: “એ તે ભવદેવના મોટા ભાઈ થાય.”
ત્યાં તે આર્યવાન ને રેવતી આંગણામાં આવ્યાં. સામે ભવદર મુનિને જોયા. એક સમયના પિતાના આ બાળુડાને આમ એકાએક પધારેલા જોઈ, કપાલ પર આટલા વર્ષની સંયમયાત્રાના નિરતિચાર પાલનથી ઉદ્દભવેલી તેજસ્વીતા નિરખી, હૃદય પુલકિત બન્યું. સહસા બેલાઈ ગયું: “પધારો, પધારો, સાધુજી! ખરા કે આપનું આગમન થયું છે. નાના ભાઈનાં લગ્નમાં મોટા ભાઈએ આવવું ઘટે. સાધુ થયા તેથી લેહીને સંબંધ ઓછો વિસરાઈ જાય છેઆનંદમાં વધુ ઉમેરો થયે.” ભવદત્ત મુનિને રસવતી ગૃહ તરફ બહુમાનપૂર્વક લઈ જવામાં આવ્યા. ખપતી ચીજો વહેરાવવામાં આવી. આવાસગૃહમાં ભવદેવને સમાચાર મોકલ્યા.
ખબર મળતાં જ ભવદેવને ભ્રાતૃસ્નેહ ઊછળી આવ્યા. નાગિલાને ઉદ્દેશી એ બે
પ્રિયા, તું માઠું ન લગાડીશ. મારા બંધવને વંદન કરી, સુખશાતા પૂછી, હમણાં જ હું પાછો ફરું છું એમ સમજ.”
