________________
અડધે રસ્તે
૧૮૩
કંગાલ સાગરખેડૂને પણ જે સંઘાર પકડે તે એના છેવટે પાંચ કમ્મ દેનાર પણ કઈક નીકળે; પણ મારું બાન, પાંચ કર્મો તે , એક ફૂટી બદામ જેટલું પણ તને નહિ મળે, સમજે ? એટલે તને પૂછું છું કે મારું તે કરવા ધાર્યું હોય તે ઝટ કર એટલે મારાથી તમે છૂટે ને તમારાથી હું છૂટું!”
“તે સોદાગર, શું તમે એમ માને છે કે તમને અમે બાન મેળવવા માટે પકડયા છે?'
“ત્યારે બીજુ શું ? તું કંઈ મને છોડાવવાને, મારી પાછળ સખાતે ઘેડો આવ્યા હતા ?'
“ના, પણ જિનપ્રભુએ અનાયાસે એ અવસર આપ્યો ખરો !”
જિન પ્રભુ ?...જિન પ્રભુ?...તે છોકરા, શું તું ચાંચિય નથી ? સંઘારસંઘને માણસ નથી ?”
“ના.” ‘ત્યારે તું કોણ છો ?'
હું તે વાણિયાને દીકરો છું, અને દરિયા. ઉપર તકદીર અજમાવા નીકળ્યો છું.”
“તે પછી મને તે ચાવડા પાસેથી શા માટે માગી લીધે ?”
સદી સાદીક સોદાગરનું નામ તે ક્યા વેપારીના દીકરાએ સાંભળ્યું ના હોય ? ને સેદાગરને દીકરા સોદાગરને મદદગાર ના થાય, એ બને પણ કેમ ?”
“તેતે...સાચે જ શું હું બાન માટે પકડાયો નથી?”
“ના રે ના. એ વળી તમને કોણે કહ્યું? અમે કાંઈ સંઘારવટ કરવા નથી નીકળ્યા; અમે તે વહાણવટ કરવા નીકળ્યા છીએ. તમે તે શાહ સેદાગર સીદી સાદીક ! તમે તે અમારા મહેમાન !'
