________________
ભાઈબંધી
૧૬૯
હતા. હવે ચાવડો જાણતા હતા કે ભરૂચ ને ખંભાત નીચેવાસ છે, અને શંખ ઉપરવાસ છે. વચમાં ગાધવી છે તે પોતે છે. ને એના ઘવાયેલા અભિમાનના દીપક ઉપર વેરને કાળે ધૂમ ઘૂમરાવા લાગે છે.
“હાજે હંકાર! હાજે હંકાર !.... એને એક જ સાદ ગાજતે રહેતા, “સઢ ચઢાવો, તક ચઢાવો, કલમી ચઢાવો, નબળાં વહાણેને આગળ કરો, ઝટ ગાધવી ભેગા થાઓ !'
સંઘારોને પણ જાણે લેહીની ગંધ આવી હતી. ન એ ગંધમાં એમને જગડૂની ગંધ મીઠી લાગતી હતી. કંથકેટ એમની યાદગીરીમાં અત્યારે ક્યાંય પાતાળમાં ચંપાઈ ગયું હતું. પિરોટન કમળની જેમ એમના ખદબદતા મનની ઉપર તરતું હતું. જગડૂ હવે શાણે વાણિયાને દીકરો બન્યું હતું–જેના વગર રાજા રાવણનાં રાજ્ય ગયાં હતાં ને ચાવડાનાં જવા બેઠાં હતાં, જવાને તૈયાર થઈ ચૂક્યાં હતાં.
પિરોટનની નાળમાંથી સંધાર વહાણે બહાર નીકળતાં ત્યારે એમને સઢ કામના ન હતા. એકેએક વહાણને હલેસાં મારી મારીને હંકારવાનું હતું, ને એકેએક સંધાર હલેસાં મારવામાં લાગી ગયો હતે. ખુદ ચાવડે પોતે પણ હાથ ફેરવવાને કેઈકની જગાએ બેસી જતે !
વહાણના સથ્થા ઉપર બેસીને જગડૂને એ પણ જોવાનું મળ્યું. અને આખરે ગાધવી બંદર આવ્યું.
જ્યાં એકવાર ભગવાન વાલ્મિકીએ તપ માંડ્યું કહેવાય છે એ વરતુ નદીને કાંઠે ગાધવી બંદર આવ્યું છે. એ ગાધવી અનાદિકાળથી અસુરે ને સંધારેને વાસ મનાયું છે. એ ગાધવીમાં રહીને પુરાણોએ નામચીન બનાવેલે મુર અસુર ગોપીઓનાં હરણ કરીને એમને અસુર દેશમાં ચડાવતા હતા.
એ ગાધવી અનાદિ કાળથી અનેક તાંત્રિક વાત સાથે સંકળાયેલું
