________________
તીર્થયાત્રા ]
૩૮૩ સાકરિયે મંત્રીની આગળ રનોનો ઢગ કર્યો. હાથ જેડીને વિનંતિ કરીઃ “કૃપા કરે ! આ વિનશ્વર લક્ષ્મીને શાશ્વત તીર્થની સેવામાં સ્વીકારો.” “શેઠ ! હવે હું નિર્ભય છું. જ્યારે મારે જરૂર પડશે ત્યારે લઈ જઈશ, હમણાં નહિ.”
સાજણ ઘડે બેઠા. ગિરનારની તળેટીમાં આવી પહોંચ્યા.
બે.....ચાર દિવીત્યા હશે, ત્યાં સમી સાંજને ટાણે પાટણથી એક સાંઢણું સ્વાર ગિરનારથી તળેટીમાં આવી ઊભે.
તે સીધો જ સાજણ દંડનાયકના ઉતારે આવી પહેએ. દંડનાયકને પ્રણામ કરી, તેણે પાટણપતિને પત્ર હાથમાં મૂક્યો. પત્ર વાંચતાં જ સાજણુદે સર્વ વાતને કળી ગયા ! આગન્તુક સ્વારને કહ્યું: “હું સૌરાષ્ટ્રને રેઢું મૂકીને હમણાં પાટણ આવી શકું એમ નથી. મહારાજાને મહેસુલ તુરતમાં જોઈતું હોય તે જાતે અહીં આવીને લઈ જાય.” આગન્તુક રાજપુરુષ તે સાજણદેને પ્રત્યુત્તર સાંભળી અવાક્ થઈ ગયા. દંડનાયકના આ પ્રત્યુત્તરના સિદ્ધરાજ પર કેવા ભયાનક પડઘા પડશે, એ કલ્પનાએ તેને ધ્રુજાવી દીધું.
સિદ્ધરાજને મહામંત્રીને સંદેશ મળે. તેને કદી સ્વભાવ આગથી ભડભડી ઉઠયો.
તેજોષી રાજપુરુષનું મંડળ પાસો સફળ પડવાથી
