________________
[૧૭]
કુમાર અતિમુક્તક અજ્ય અને સંજ્ય એક વાર રાજગૃહના રાજમાર્ગથી પસાર થઈ રહ્યા હતા.
સામેથી ગણધર ભગવાન ગૌતમ મુનિ પરિવાર સાથે આવી રહ્યા હતા. તેમની સાથે એક તેજસ્વી બાળમુનિને જોતાં જ આનંદમાં આવી ગયેલે અજય બોલ્યા. “ગુરુજી ! ગુરુજી! કેવા તેજસ્વી બાળમુનિ છે? કેવી એમની ગંભીર ચાલે છે? કેવું ગોળમટેળ મોટું?”
વત્સ ! આ મુનિના બાહ્ય સૌન્દર્યનું જ તે તે દર્શન કર્યું ! પણ મને ખબર છે કે આ મુનિ દેખાવથી જ બાળ છે, બાકી તે વિશ્વવંદ્ય કેવળજ્ઞાની ભગવંત અતિમુક્તક છે!”
“હે, હે, શું આમને કેવળજ્ઞાન થઈ ગયું છે ? આટલી બધી નાની વયમાં કેવળજ્ઞાન ! હજી ગણધર ભગવાન ગૌતમ સ્વામીજીને કેવળજ્ઞાન થયું નથી અને આ બાળમુનિને કેવળજ્ઞાન!” આશ્ચર્યમુગ્ધ અન્ય બેલી ગે.
“વત્સ ! વિચિત્ર છે; કર્મપરિણતિ! જેને કાળને પરિપાક વગેરે થઈ જાય તેનાં ઘાતકર્મો સાફ થઈ જાય ! પછી તે બાળ હોય કે વૃદ્ધ હોય!
બધા વૃદ્ધ થઈને જ ચેડા મૃત્યુ પામે છે? બાપ જીવતે હોય અને બેટ મરી નથી જતે?
પણ ગુરુજી ! આ મુનિને કૈવલ્ય થયું શી રીતે? “વત્સ ! પાપભયથી.
સાધનાની સફળતાનું ઊગમસ્થાન આ જ પાપને ભય છે. જે પાપથી ફફડે છે તે જ સાધનામાર્ગને અધિકારી છે. માત્ર જ્ઞાની નહિ, માત્ર તપસ્વી નહિ, માત્ર કિયાકાંડી પણ નહિ.
આ બાળકેવલી મુનિના સંબંધમાં મેં જે વાતે સાંભળી
