________________
अष्टमः प्रस्तावः
१३१७
पट्टिट्ठिओ य राया सोच्चमं से गओ समीवंमि। अच्चंतविम्हियमणो सणियं भणिउं पवत्तो य ।।२।।
भो कहसु पढियगाहापरमत्थं तेण जंपियं सुहय!।
रायविरुद्धकहाए तीए किं मज्झ कहियाए? ।।३।। रन्ना वुत्तं सच्चं एवमिमं किं तु एत्थ एगंते। साहिज्जंतीएवि हु न कोऽवि दोसो अओ कहसु ।।४।।
तो तेण समग्गो नयरतरुणिविसओ कुमारवुत्तंतो। चोरोवद्दवसहिओ कहिओ सिवभद्दनरवइणो ||५||
पृष्ठिस्थितश्च राजा श्रुत्वा इदं तस्य गतः समीपम् । अत्यन्तविस्मितमनाः शनैः भणितुं प्रवृत्तश्च ।।२।।
भोः कथय पठितगाथापरमार्थम्, तेन जल्पितं-सुखद!
राजविरुद्धकथया तया किं मम कथितया ।।३।। राज्ञा उक्तं सत्यमेवेदं किन्तु अत्र एकान्ते। कथयताऽपि खलु न कोऽपि दोषः अतः कथय ।।४।।
ततः तेन समग्रः नगरतरुणीविषयः कुमारवृत्तान्तः । चौरोपद्रवसहितः कथितः शिवभद्रनरपतेः ।।५।।
પાછળ રહેલો રાજા આ પ્રમાણે સાંભળીને મનમાં અત્યંત વિસ્મય પામી તેની સમીપે ગયો, અને તેને ધીમેથી 534 पायो - (२)
હે વૃદ્ધ! તેં જે આ ગાથા કહી તેનો પરમાર્થ કહે.' તેણે કહ્યું કે હે સુખને આપનાર! તે રાજવિરુદ્ધ કથા उवाथी मारे शुं३५? (3) રાજાએ કહ્યું-“તું કહે છે તે સત્ય છે, પરંતુ અહીં એકાંતમાં કહેવાથી કાંઈ પણ દોષ નથી માટે કહે. (૪)
ત્યારે તેણે નગરની યુવતીઓના વિષયવાળો કુમારનો સમગ્ર વૃત્તાંત ચોરના ઉપદ્રવ સહિત તે શિવભદ્ર २४ानी पासे उत्यो. (५)
