________________
६९०
श्रीमहावीरचरित्रम् नाह! तुह तिव्वउवसग्गकरणओ नत्थि मम समो पावो। जं एत्थ तुमं वुच्छो तेण कयत्थोऽवि नेवत्थि ।।३।।
जाणामि सामि! मम बोहणट्ठया तं समोसढो एत्थ।
न हु सूणासालाए कोवि निवासं जओ कुणइ ।।४।। बहुजीवविणासणजणियपावपडलेण पीडिओ संतो। नो पेच्छंतो दुक्खं किमहं, जइ तं न इंतोऽसि? ।।५।।
ता तुमए च्चिय भवकूवयाओ हत्थावलंबदाणेण । उत्तारियम्हि जयगुरु! नियसोक्खपरंमुहमणेण ।।६।।
नाथ! तव तीव्रोपसर्गकरणतः नास्ति मया समः पापः । यदत्र त्वं उषितवान् तेन कृतार्थोऽपि नैवाऽस्ति ।।३।।
जानामि स्वामिन्! मम बोधनार्थं त्वं समवसृतः अत्र।
न खलु श्वानशालायां कोऽपि निवासं यतः करोति ।।४।। बहुजीवविनाशनजनितपापपटलेन पीडितः सन् । नो प्रेक्षमाणः दुःखं किमहम्, यदि त्वं न एतवान् (=आगतवान्) आसीत् ।।५।।
तस्मात् त्वयैव भवकूपाद् हस्ताऽवलम्बदानेन । उत्तारितः अहं जगद्गुरो! निजसौख्यपराङ्मुखमनसा ।।६।।
હે નાથ! તમને તીવ્ર ઉપસર્ગ કરવાથી મારા સમાન કોઈ પાપ નથી, વળી તમે જે અહીં ચાતુર્માસ રહ્યા, तथा भा२। वो इतार्थ ५९ औ नथी. (3)
હે સ્વામિનું! સમજ્યો કે તમે મને પ્રતિબોધ પમાડવાને જ અહીં પધાર્યા; કારણ કે શ્વાનશાળામાં કોઇ निवास न ४३. (४)
હે વિભુ જો તમે અહીં આવ્યા ન હોત તો બહુ જીવોના વિનાશથી લાગેલા પાપવડે પીડિત થતાં હું શું શું हुन पामत? (५)
હે જગદીશા પોતાના સુખમાં વિમુખ થયેલા તમે હસ્તાવલંબ આપ મને ભવ-કૂપથકી પાર ઉતાર્યો.
