________________
रामायणम।
ष्ट जयश्रीर्नाम गणिनी विहरत्यागता तदा । तदृष्टा नामुवाचैव माकाषी: किमिदं शुभे ॥७॥ भगवत्प्रतिमामन प्रक्षिपन्त्या क्या कृतः । अनेकभवदुःखानामात्मायं हन्तभाजनम् ॥७॥ इत्यता सानुतापा सा गृहीत्वा प्रतिमा ततः । प्रम्हज्यक्षमयित्वा च यथास्थानं न्यवेशयत् ॥८॥ तदादिसम्यक्त्वधरा जैन धर्म प्रपाल्य च । काले विपद्यासौ धर्मकल्ये सा दिव्यजायत ॥८॥ व्युत्वा ततो महेन्द्रस्याऽमत्सुतेयं सखी तव । अस्थास्तदह दर्चाया दुस्थानक्षेप फलम् ॥२॥ अस्या स्तस्मिन भवेयामिस्त्वमभूस्तस्य कर्मणः । अनुमन्त्री च तत्फाकमनुभु सहानया ॥३॥ मुक्तप्रायमिदं चास्यास्तस्य दुःकर्मणः फलम् । गृह्यतां जिनधर्मस्तच्छ भोदा भवे भवे ॥८४॥ आयातो मातुलेोऽकस्मादेतान्नेता खवैश्मनि । मेलकश्चाचिरात्यत्या सहै तस्या भविष्यति ॥८५॥ एवमुक्त्वा ते धर्म स्थापयित्वा च ते उभे । समुत्पपात नभसा समुनीन्द्रः खगेन्द्रवत् ॥८६॥ अथ पुच्छ च्छटाच्छोटः स्फोट यन्तमिवार्चनम् । वूत्कारपूर्णदिक्कुञ्ज कुञ्जराथि करालितम् ॥८७॥
