________________
रामायणम् । अर्पयित्वाङ्गलोयं खमुत्पत्य पवनञ्जयः । जगाम मानससरस्तीरस्थे शिविरे निजे ॥१८॥ ततोपि सहसैन्य न नाकीवदव्योमवत्मना । जगाम लङ्कानगरी रावणं प्रणनामच ॥१६॥ रावणोपि प्रविश्याथ पातालं टतनान्वितः। प्रययौ प्रतिवरुणं च तरुणार्क व विषा॥२०॥ इतश्च तद्दिने गर्म बमाराञ्जनसुन्दरी। विशेषसुन्दरीभतसर्बावयवशालिनी ॥२१॥ मुखमापाण्डगण्डशिश्यामवली पयोधरौ । गतिं नितान्तमलसां नेत्रे च प्रस्तोदबले ॥२२॥ गर्भलक्ष्माणि चान्यानि तथा व्यतानिवर्षाणि । . दृष्ट्वा केतुमती श्वश्रूः साधिक्षेप मदो वदत् ॥२२॥थु०॥ हलेः किमिदमाचारीः कुलहयकलङ्ककत् । देशान्तरगते पत्यो पापे यदुदरण्यऽमः ॥२४॥ खपुढे त्वदवज्ञायामज्ञाप्यज्ञानदोषिता । इयच्चिरं त्वमस्माभि नहि ज्ञातासि पांसुला ॥२५॥ एवं निर्भसिता श्वचा साथुरञ्जनसुन्दरी। पत्युरागमचिह्न तदङ्गलीयमदर्शयत् ॥२६॥ सा लज्जानम्ममुख्येवं श्वचा भयोप्यभर्सत । यस्तेऽग्रहीन्न नामाभि कथं ते तेन सङ्गमः ॥२७॥
