________________
पिङ्गकेशशिराः शृंगज्वलद्वह्निरिवाचलः । मार्जार इव पिंगाक्षः, कपिवच्चीननासिकः ।।१०।।
मयवल्लंबकंठोष्ठश्चाखुवल्लघुकर्णकः ।
स्थूलोदरो विना व्याधिं दकपूर्णो दृतिर्यथा । 199 ।।
,
हस्वोरुर्वामन इव, दुष्कर्म्मविनियोगतः । मंडलस्थानसंलीढयोधवद् वक्रजंघकः ।। १२ ।
शूर्पवत् स्थूलगुल्फश्च, मंत्रिसूः श्येनकाभिधः । सुमंगलकुमारस्य, क्रीडामित्रमभूत् सदा ।।१३।। चतुर्भिः कलापकं ।।
कुमारस्य सभामेति, वराक: स यदा तदा । वक्रोक्त्या राजपुत्रस्तमुपहासास्पदं व्यधात् ।।१४।। सुमंगलकुमारेण, हस्यमानो दिने दिने । वैराग्यं श्येनको भेजे, दु:खगर्भं विमूढधीः ।।१५।। गत्वा देशान्तरे कस्मिन् परिव्राजकसन्निधौ । जग्राह दुःखभीर्दीक्षामुष्ट्रिकाभिग्रहान्विताम् ।।१६।। सुमंगलकुमारोऽथ, पित्रा राज्ये निवेशितः । प्रौढपुण्यप्रभावेण, प्राज्यं साम्राज्यमन्वशात् ।।१७।।
श्येनकोऽपि परिभ्राम्यन्, देशाद्देशं पुरात्पुरम् । वसंतपुरमभ्यागात्, तपस्यन् दुस्तपं तपः ।। १८ ।।
तपस्वी मंत्रिपुत्रश्च पूर्वसंस्तुत इत्यपि । पौरास्तं पूजयामासुरर्घदानादिभिर्भृशम् ।।१९।।
श्रीश्रेणिकचरित्रम् ।
अपृच्छंश्च सनिर्बन्धं मूलवैराग्यकारणम् । सोऽपि माध्यस्थ्यमास्थाय कथयामासिवानिदम् ।। २० ।।
,
