________________
जैनवार्तिकवृत्ती।
१४० सर्वप्रत्यक्षणामपि प्रामाण्यं स्यात् । अथ तत्र कारणादिशुद्धिकृतो विशेषोऽत्रापि समान इति दयितुं तावादीन् व्याख्या. तुमाह । तपाहीत्यादि । इह पुरुषप्रमाण्याच्छदप्रामाण्यमुक्तम् । पुरुषस्तु त्रिभिर्गुणैः प्रामाणसवंज्ञत्वेन वीतरागत्वेन प्रमूढ. स्वेन च । तानेव त्रिभिर्विशेषणैर्दर्शयति । नावीतरागाउमाप्तत्वं जहासि । न मूढो पूर्वापराव्याहतं वक्ति । नामर्वज्ञः प्रमाण. पम्वादि रचयति । श्रथ वीनरागस्य वचने किं प्रयोजनमस्ति, किं वा नास्ति ? । यद्यस्ति कथं वीतरागः। अथ नास्ति तदा न प्रेक्षापूर्वकारी । किं चाराधयितुर्यदि फलं ददाति नेतरस्य तदा कथं वीतरागः । अथ न ददाति तदा किं तेनाराधितेनेति । नैतदस्ति । दिनकरदृष्टान्तेन चिन्तामण्यादिदृष्टान्तेन हि शास्त्र. कारैः ममाहितमिति नेह प्रतभ्यते । तदेवं गुणत्रयवैकल्यांना. गामान्तराणां प्रामास्यम् । तपाहि-लोमादिमलाऽधर्मः, स्नानं चाधर्मशोधनमिति पूर्वापरव्याघातः । तथा च
गंगाद्वारे कुशावत बैल के नील पर्वते । स्नात्वा कनखले तीर्थे संभवेन पुनर्भवे ॥ इत्यभिधाय पुनरप्युक्तम् । चित्तमन्तर्गतं दुष्टं तीर्थस्नानैर्न शुद्धयति ।
शतशोऽपि हि तद्धीतं सुराभाण्डभिवाशुचि ॥ तथा न हिंस्यात्सर्वभूतानीत्यभिधाय पुनहिंसामिधानात् । तथागमान्तरप्रणेतृणामधीतरागत्वमङ्गनासमालिङ्गनात्सुप्रसिद्धमेव । तथा प्रमाणसंपाद्युत्पादव्ययम्रोव्यात्मकवस्वमभिधानादप्रामाण्य मित्याह मल्लवादी। बिधिनियमभङ्गवत्तिव्यतिरिक्तत्वादनर्थकवचोवत् जैनादन्यच्छाशनमन्तं भवतीति ।
