________________
(१६४)
॥ दंडकस्तवनम् ॥
ढाळ ४ थी. हेम घडो रत्ने जडयो रे, ए देशी. हवे तिर्यंच तणी गति, आगति कहीए अशेष, जीव भमे एणी परे, भवमांहि कर्म विशेष आयु संख्याते जे, नर तियेच विचार. ते सघला तिर्यंच, मांहे लहे अवतार. ॥१॥ जिणे तिर्यंचमांहे, आवे नारक देव, ते कह्यो पहेले, तिण कारण न कहुं हेव; पंचेंद्रिय तिर्यच, संख्याते आयुषे जेह, ते मरी चउगति माहे, जावे इहां न संदेह... ॥२॥ थावर पंच त्रण, विगलेंद्रिय आठे कहावे, तिहांथी आयु संख्याते, नर तिर्यंचमां आवे: विकल चवी लहे सर्वविरति, ते पण मोक्ष न पावे, तेउ वाउथी आयो, तेहने समकित नावे. नारक वर्जीने, सघला ए जीव संसार, पृथ्वी आउ वनस्पति, मांहे लहे अवतार, ए त्रण इहांधी चवी, ते आवे दश ठामे, थावर विगल नीरि, नरमांहे उत्पत्ति पामे. ॥४॥ पृथ्वीकाय आदे, लइ दश दंडक एह, तेउ वाउ मांहे, आवी उपजे तेह; मनुष्यविना नव माहे, तेउ वाउ वे जावे, विगलेंद्रिय ते दशमांही, जावे पाछाही आवे. एम अनादि तणो ए, मिथ्या जीव एकंत, .. वनस्पति मांहे तिहां, रहिओ काल अनंत;
