________________
पंचाचाराधिकार ५। एसो काइयविणओ जहारिहं साधुवग्गस्स ॥ ३७६ ॥
इत्येवमादिको यः उपकारः क्रियते शरीरेण । एषः कायिकविनयः यथार्ह साधुवर्गस्य ॥ ३७६ ॥
अर्थ-इत्यादि गुरुओंका तथा अन्य साधुओंका जो शरीरसे यथायोग्य उपकार है वह सब कायिक विनय जानना ॥ ३७६ ॥
आगे वाचिकविनयका खरूप कहते हैंपूयावयणं हिदभासणं च मिदभासणं च मधुरं च । सुत्ताणुवीचिवयणं अणिझुरमककसं वयणं ॥ ३७७ ॥ पूजावचनं हितभाषणं च मितभाषणं च मधुरं च । सूत्रानुवीचिवचनं अनिष्टुरमकर्कशं वचनं ॥ ३७७ ॥
अर्थ-ऊंचे (पूज्य ) वचनोंसे बोलना, हितरूप बोलना, थोड़ा बोलना, मिष्ट बोलना, आगमके अनुसार बोलना, कठोरता रहित वचन बोलना, ॥ ३७७ ॥ उवसंतवयणमगिहत्थवयणमकिरियमहीलणं वयणं । एसो वाइयविणओ जहारिहं होदि कादव्वो ॥३७८।। उपशांतवचनं अगृहस्थवचनं अक्रियमहीलनं वचनं । एष वाचिकविनयः यथार्ह भवति कर्तव्यः ॥ ३७८ ॥
अर्थ-क्रोधादिरहित वचन, बंधन आदि रहित वचन, असि. आदि क्रिया रहित वचन, अभिमानरहित वचन, बोलना-वह वाचिकविनय है उसे यथायोग्य करना चाहिये ॥ ३७८ ॥
आगे मानसिक विनयको कहते हैंपापविसोतिअपरिणामवजणं पियहिदे य परिणामो। णादवो संखेवेणेसो माणसिओ विणओ.॥ ३७९॥