________________
जिनागमाध्ययनाद्युपदेशः
१८९
सुक्कस्स लुक्खस्स निमंसयस्स, देदिप्पमाणस्स तवस्सिरीए । आणं कुणंतस्स गुरूण णिच्चं, कमेण पत्तो अह अंतकालो ।।३७।। आपुच्छिऊणं जिणवीरणाहं, काऊण संलेहणमग्गभावो । गीयत्थसाहूहिँ समं गिरिम्मि, गंतूण सुद्धम्मि सिलायलम्मि ।।३८।। विहीएँ पाओवगमं विहेडं, ठवित्तुं चित्ते जिण-सिद्धमाई । चइत्तु देहं तिदिवम्मि जाओ, सुरोत्तमो भासुरबुदिधारी ।।३९।। तओ चुयस्सावि य माणुसत्ते, पहाणरिद्धी पुण धम्मलाहो । पुणो वि देवत्त-सुमाणुसत्तक्कमेण पावेस्सइ सिद्धिसोक्खं ।।४०।।
गतं रौहिणेयकथानकम् । २३. इति श्लोकभावार्थः ।।६२।। यस्मादेवं महाप्रभावोऽयमागमस्तस्मात्
विहीए सुत्तओ तम्हा पढमं पढियव्वओ ।
सोच्चा साहुसगासम्मि कायव्वो सुद्धभावओ ।।६३।। 'विधिना' विधानेन मण्डलीप्रमार्जन-निषद्यादान-कालनिवेदनरूपेण,
काले विणए बहुमाणे उवहाणे तह [य] अणिण्हवणे ।
वंजण अत्थ तदुभए अट्ठविहो णाणमायारो ।।२२८ ।। (दश० नि० गा० १८४)
इति ज्ञानातिचारवर्जनलक्षणेन च । 'सूत्रत:' पाठरूपतया । 'तस्मात्' इति पूर्ववृत्तसम्बन्धनार्थः । 'प्रथमम्' आदौ श्रवणादिभ्य: समस्तानुष्ठानेभ्यो वा तत्पूर्वकत्वादनुष्ठानानाम् [? 'पठितव्य: अभ्यसनीय:] तदनन्तरं च 'श्रुत्वा' समाकर्ण्य व्याख्यानिकमुखात् । अत्रापि
ठाणं पमजिऊणं दोण्णि णिसेजाओं हुंति कायव्वा । एगा गुरुणो भणिया, बीया पुण होइ अक्खाणं।।२२९ ।। (आव०नि० गा० ७०४) निद्दा-विगहापरिवज्जिएहिं गुत्तेहिं पंजलिउडेहिं । भत्ति-बहुमाणपुव्वं उवउत्तेहिं सुणेयव्वं ।।२३०।। (आव० नि० गा० ७०७) अभिकंखंतेहिं सुभासिया वयणाइँ अत्थसाराई । विम्हियमुहेहिँ हरिसागएहिँ हरिसं जणंतेहिं ।।२३१ ।। (आव० नि० गा० १०८)
१. ला० सुक्खस्स तुक्ख ॥ २. सं० वा० सु० णमुग्ग' ॥ ३. ला० तु हियए जि ॥ ४. सं० वा० सु० ‘णुसाइक्क' ।। ५. सं० वा० सु० श्लोकार्थः ॥ ६. सं० वा० सु० 'रं श्रु॥
