________________
૪૫૨
શ્રી અધ્યાત્મસાર ગ્રન્થ
રીતે તે બાહ્યશુભયોગોને સંવર કહીને મિથ્યા ગર્વ ધારણ કરે છે. પણ તે જાણે છે કે બાહ્યયોગને જ સંવર કહેવાય તેમ નથી કેમકે માત્ર બોગસેવનથી મોક્ષ થતું નથી એટલે તેણે જ્ઞાનાદિભાવયુક્તતા વિશેષણ લગાડ્યું. પણ તે વ્યવહારવાદીઓ બાહ્યયોગને “અસંવર” તરીકે કબૂલ કરવા લાચાર બન્યા.
સા, પણ જ્યારે વિશેષણના અસ્તિત્વ ઉપર જ બાહ્યગમાં જે સંવરત્વ આવ્યું અને તે જ્ઞાનાદિભાવરૂપ વિશેષણથી બાહ્યગવિશિષ્ટ હોય તે એ કોરા બાહ્યગ સંવર ન બને એટલી વ્યવહારનયની કબૂલાત થઈ. તે હવે એ જ વાત નિશ્ચિત થાય છે કે તે જ્ઞાનાદિભાવ જ વસ્તુતઃ સંવર છે.
ટૂંકમાં, નિશ્ચયનયનું કહેવું એ છે કે જે જ્ઞાનાદિભાવ હોય તે જ બહારની શાસ્ત્રાધ્યયનાદિ કિયા સંવર બનતી હોય અને તે જ્ઞાનાદિભાવ વિનાની તે કિયા સંવર ન બનતી હોય તે જ્ઞાનાદિભાવ જ સંવરસ્વરૂપે માનવા જોઈએ. એ ભાવથી યુક્ત બાહ્યકિયાને સંવર માનવાનું મિથ્યાભિમાન
વ્યવહારનય શા માટે ધારણ કરે છે? [૨] કરાતા યુવતે વારિત્રાફિશ્વ િ.
शुभाश्रवत्वमारोप्य फलभेदं वदन्ति ते ॥१४॥
ચારિત્ર એ વ્યવહારનયથી સંવરવરૂપ મનાયેલ છે. પરન્તુ સરોગચારિત્ર તે ક્ષહેતુ બનતું નથી, કિન્તુ તે શુભકર્મને બંધ કરાવે છે. એટલે પ્રશસ્તરોગયુક્ત ચારિત્ર
