________________
અભય કેળવા
૬૩
અંતરાયરૂપ થાય છે. મારે આ આભૂષણ નથી જોઈતાં, કારણ ત્યાં મને ખ્યાલ આવે છે કે હું મોટો છું, મારામાં કંઈક મહત્તા છે, લેકીમાં મારું કઈક સ્થાન છે.”
જેમ સાકર દૂધમાં ભળી જાય છે તેમ માણસ જ્યારે ભગવાનમાં એકરૂપ થાય છે ત્યારે એની મીઠાશ અને મધુરતાની તેાલે ખીજું કાંઈ ન આવે.
આમ માળી અને માળણ એવી ભક્તિ કરે છે કે જાણે પુષ્પ અને પરાગની જોડી. એમની પ્રીત અને એમનાં નૃત્ય લોકો જ્યારે જુએ ત્યારે કહે કે ખરેખર, આ બન્નેનાં જીવનની કલા એટલે સુંદર નૃત્ય અને ભાવ !
ગામના દુના એમને જોવા જાય ત્યારે એમના હૃદયમાં સારા ભાવ જાગવાને બદલે દુર્ભાવ જાગે. તેમને થાય : આવું સુંદર નૃત્ય, સુંદર રૂપ, આવી સુંદર માળા ગૂ ંથે એવી આ નારી સાથે આવા આ મામૂલી માળી શેને ? એની પાસે નથી બંગલા, નથી પૈસા, નથી કાંઈ પણુ,
જે શ્રીમંતાને પૈસા સિવાય બીજું કાંઈ સૂઝે નહિ અને પેાતાના દીકરાનું શુ થાય છે એ જુએ નહિ એવા શ્રીમત્તાના દીકરા વિચાર કરે છે કે આ માળણને આપણે કોઈ પણ હિસાબે હાથ કરવી જોઈ એ. ને પછી તે એ માટેનાં કાવતરાં રચાવા લાગ્યાં.
પરિણામ એ આવ્યું કે એક દિવસ એ બન્ને નૃત્ય કરવા માટે એક મંદિરમાં ગયાં ત્યારે આ લોકો પણ પાછળ પાછળ ગયા ને પેલા માળી, મૃદંગ વગાડતા હતા ત્યાં એને પાછળથી પકડીને થાંભલા સાથે બાંધી દીધા, અને એના
