________________
પૂર્ણિમા પાછી ઊગી!
ફૂલ કરમાયેલાં ન હોય, કળીવાળાં કે વાસી ન હોય એની ખાસ કાળજી રાખતાં. તાજાં પુપે જ ભગવાનને ચઢાવવા માટે આપતાં.
પિતાના ભગવાન યક્ષને માટે પણ સુંદર માળા અનાવતાં. બન્ને જણ જઈને એ માળા યક્ષને ચઢાવતાં, પગે લાગતાં અને પછી બહાર આવી, માળી મૃદંગ બજાવે અને માળણ નૃત્ય કરે. આમ સુંદર વાતાવરણ જામતું. જોકે કહેતા કે, ભક્તિ તે આનું નામ.”
આપણે ભગવાન પાસે જઈએ અને આપણી જાતને ભૂલીએ નહિ તે, ભગવાન પાસે ગયા કે ન ગયા બરાબર છે. ભગવાન પાસે જાઓ ત્યારે તમે તમારી જાતને ભૂલી જાઓ કે, હું કોણ છું. આવી આત્મવિસ્મૃતિ એટલે જ ભગવાનની ભક્તિ. આપણી જાત ને યાદ આવતી હોય તે હું અને તું બે જુદા છીએ અને ત્યાં મજા નથી.
યાદ રાખજો કે, સાકર દૂધમાં ઓગળ્યા સિવાય કદી મીઠાશ નહિ આપી શકે. જો ગાંગડો પડ્યો હશે તે ગાંગડો અને દૂધ જુદાં રહેશે. એવી રીતે ભગવાનમાં તમે એગળે નહિ, એક બને નહિ, ત્યાં સુધી એકતાની મજા તમે માણી શકશે નહિ.
ભક્તિ એટલે બીજું કાંઈ જ નહિ. ત્યાં તમે બધાય ભાવ ભૂલી જાઓ અને “હું ભગવાન રૂપ એક તાદાત્મ્ય બની ગયે અને ભગવાન અને હું જુદા જ નહિ” એ ભાવ કેળવે જાઈએ. એટલા માટે એક કવિએ કહ્યું છે કે, હે મહાપૂજ્ય, તારી સાથે એક્ય સાધવામાં આભૂષણો
