________________
પર
ભવનું ભાતું
અને એની બધી જ સુષુપ્ત શકાએ જખમી નાગણુની જેમ છંછેડાઈ ઊઠી. એણે વિચાર્યું, હું ધારતી જ હતી અને તે જ બન્યું. કમળની જેમ મઘમઘતું અને વિકસતુ યૌવન સામે હોય ત્યાં આ પુરૂષનું મન ચળે એમાં નવાઈ પણ શું? આમાં કલહ કરે કઈ જ નિહ વળે. આ કાંટાને મારે દૂર કરેજ છૂટકા છે..
બીજા દિવસે મધ્યાહ્નના સમય છે. શેઠ જમીને દુકાને ગયા છે. ઘરનું વાતાવરણ શૂન્ય જેવુ' છે, તે તકના લાભ લઈ મૂળાએ ચંદનાને લાકડીથી ગૂડી, એના પગમાં બેડી નાખી એક અધારી એરડીમાં એને ધકેલી દીધી. એને ખાતરી હતી કે ત્રણ ચાર દિવસમાં તેા આ ફૂલના પ્રાણ ઊડી જ ગયા હશે અને પછી તેા ડાળ અને દંભ કેમ કરવા તે તેા આવડે જ છે.
આ દૃશ્યની સાક્ષી એક વૃદ્ધા હતી. એને મૂળાએ ધમકી આપી કે કાઈ નેય કહ્યુ' તે દુનિયામાં તારું નામનિશાન પણ નહિ રહે ! મૂળાનું પિયર ગામમાં જ હતું. એ બે દિવસ માટે પેાતાને પિયર ચાલી ગઈ.
શેઠ ઘેર જમવા આવ્યા. ચઢ્ઢના ન દેખાઈ. એના વિના ઘર નિસ્તેજ હતુ. ઘર જાણે આજ રડી રહ્યું હતું. શેઠે માન્યું કે મૂળા સાથે એ મેાસાળ ગઈ હશે.
એ દિવસ વીતી ગયા પણ શેઠને ચેન નથી. એના હૈયા પર જાણે દુવના એાળા ઊત્રવા લાગ્યા. એ વિચારવા લાગ્યા. મને આમ કેમ થાય છે ? શુ કંઈ અશુભ છે ? હૃદય આમ કેમ ખળી રહ્યું છે ? મારા આ અવ્યક્ત દુ:ખમાં ચંદના વિના શાંતિ કાણુ આપે?
