________________
ભવનું ભાતું
૧૧ ક્ષણે ઘરથી બહાર નીકળી પડ્યો. મારી નાની બહેન મારી સાથે જ આવી, બધાં વિખૂટાં પડે તેય મારી નાની બહેન મારાથી વિખૂટી પડે તેમ ન હતી. અમારે ભાઈબહેનને પ્રેમ પુષ્પ અને પરાગ જે અતૂટ હતો. અમે ચાલતાં ચાલતાં આ અટવીમાં આવી ચડડ્યાં. ત્રણ ત્રણ દિવસના અખંડ. પ્રવાસથી મારી વીરભગિની પણ થાકીને લેથ થઈ ગઈ હતી. એણે કહ્યું: ભાઈ!
મેં પુષ્પચૂલાની સામે જોયું તે છેડપરથી કરમાઈને ખરી પડતા ગુલાબની જેમ એ ઢળી પડવાની અણુ પર હતી. એને એક વૃક્ષ નીચે બેસાડી હું ખાનપાનની શોધ કરવા નીકળે. ત્યાં સામેથી એક ભીલ આવતે દેખાયે. હું થંભે. મેં એને મારી હકીકત સમજાવી, એટલે એણે એની પલ્લીમાં આવવાનું આમંત્રણ આપ્યું.
તે જ આ પલ્લી, જ્યાં આપ ચાર મહિના સુધી રહ્યા. તે દિવસથી અમે અહીં જ છીએ. એ વૃદ્ધ, ભલે ભીલ મરી ગયે. હવે એના સ્થાને હું આવ્યો છું, પાંચસો ભીલ મારા હાથ નીચે છે. આ સિંહગુફાને હું બેતાજ બાદશાહ છું. ચેરી, લૂંટ ને ખૂન એ મારો ધંધે, મારું નામ પડે ત્યાં મોટા ચમરબંધી પણ ધ્રુજી ઊઠે છે!
પણ આજ જ્યારે એ મમતાળુ માતા અને પ્રેમાળ પિતાને યાદ કરું છું ત્યારે હૃદય વિષાદની છાયાથી ગામગીન થઈ જાય છે અને આંખે આંસુથી છલકાય છે.
શું કહું? આજે એ આ દુનિયામાં નથી. માતા--
