________________
ત્યારબાદ પૂ. ગુરુદેવના વરદ હસ્તે રજોહરણ મેળવવાનું છેલ્લું સદ્ભાગ્ય ત્રણ મુમુક્ષુઓને મલ્યું.
સન ૨૦૧૧ના માર્ચ મહિનામાં સ્વાથ્ય વધુ નાજુક થયું હૉસ્પિટલમાં ઍડમીટ કરવા પડે તેવી નાજુક સ્થિતિ ઊભી થઈ, પૂ. ગુરુદેવને સ્ટર્લિંગ હોસ્પિટલમાં એડમીટ કરવામાં આવ્યા. ઉપચારો ચાલુ હતા. વેદનાનો અનુભવ કેવો હશે તે અનુમાન અમે કરી શકતા ન હતા, એટલે હું એમ કહીશ કે શરીરની પીડાને એવું પ્રાધાન્ય તેઓએ આપ્યું ન હતું. માત્ર આત્મ રમણતામાં મસ્ત હતા.
વિ. સંવત ૨૦૪૭ના દિવસે “એ યુવાન ઉઠ, ઊભો થા” પુસ્તકની પ્રસ્તાવનામાં તેઓશ્રીએ લખ્યું હતું કે “મારી જીવનની મીણબત્તી બે બાજુથી સળગી રહી છે.આંતરિક આત્મ સાધનાની શૂન્યતાની પીડા મને એકબાજુથી બાળી રહી છે. તો જગતમાં વધતી જીવો પ્રત્યેની અસમાનતા' વિષમતાની વેદના અને સદેવ પીડા આપે છે. આ જીવનની મીણબત્તી સળગતી રહે તે સ્થિતિમાં દીર્ધાયુની મારે જિજીવિષા છોડવી જોઈએ અને “ભાવહરિ' પરમાત્મા ભાવની અનુભૂતિમાં મારે લાગી જવું જોઈએ.”
આ હતી તેમની ર૫-વર્ષ જુની ભાવના જે આજે તેમના જીવનની પળોમાં સાક્ષાત્ થતી જણાતી
હતી.
૧૭૧
