________________
૧૫૩
ડાસાભાઇ અભેચ'નું નામ ચલાવવામાં આવે છે તેથી પણ સ્પષ્ટ થાય છે કે, એ પેઢીના વહીવટ અને ધન એ બધુ મગલદ્રવ્ય, શાશ્ર્વતદ્રવ્ય કે નિધિદ્રવ્ય છે. અને જ્યારે જરૂર પડે ત્યારે સંધના હિત અર્થે તેને લગતા ગમે તે ક્ષેત્રમાં તેના ઉપયેામ કરતાં કઇ જાતને દ્વેષ આવતા હોય એવું શાસ્ત્રથી, ઇતિહાસથી અને ઉપર જણાવેલી હુકીકત ઉપરથી પણ જાણી શકાતું નથી. અત્યાર સુધીના મારા પ્રસ્તુત ઉલ્લેખમાં હરિભદ્રના ગ્રંથોમાં આવતા મૂતિવાદનું અને દેવદ્રવ્યવાદનું મૂળ અતાવવાની મેં જે કાશીશ કરી છે, તેમાં મારા મત પ્રમાણે તે પ્રમાણિકતાપૂર્વક આ વાતને હું જણાવી શકયા છું કે, પૂર્વે જણાવેલા મધ્યમ માર્ગના અનુયાયિઓએ, જેનું વિધાન—વિધિવાય--અગગ્રંથામાં મળતું નથી તેવા મૂર્તિવાને માત્ર એક સાધારણ અને પ્રવાહી જનહિત અર્થે ચેાજેલે છે અને પછી તે ખીજા અનેક ધર્મોની દેખાદેખીથી વધતા ગયા છે અને છેવટ ઉપર જણાવ્યા પ્રમાણે પાંચમી અને છઠ્ઠી શતાબ્દીના તાંત્રિક મતની પ્રમળતા થયા પછી તે તે, આપણા સમાજમાં એક વજાલેપ જેવા અને એકાંત વિધેય જેવા પણ થઈ ગયે છે, એટલુ જ નહિ પણ હવે તે તે, કલેશનુ મૂળ ખની ગયા છે, તેને લઇને જૈનસમાજની પ્રશ'સા આજે વકિલે માં, આરિષ્ટમાં અને અદાલતેમાં પણ ગવાઈ રહી છે અને સમાજ, દિવસે દિવસે રાજયક્ષ્માથી ઘેરાએલા રાગિની પેઠે નાશના પંજામાં પડતા જાય છે, છતાં એ સામાજિક વ્યસનથી સમાજ, મર્યાદિતપણે મૂકાવા તા દૂર રહ્યા, કં'તુ સમા
