________________
१५०
आतुरप्रत्याख्यानप्रकीर्णकम्
किं तु मे कथय भ्रातर्धातुरस्य मुरद्विषः । मृत्युनाऽत्यन्तदुःखार्तः, प्रवर्ते क्वात्मनो हिते ? ।।५९।। देवोऽभ्यधान्ननु भ्रातत्रिलोकीकल्पपादपः । अस्त्येव भगवान्नेमि१ःखार्तीनामरुंतुदः ।।६० ।। श्रेयःपीयूषवर्षेकप्रावृषं तत्पदान्तिके । दीक्षामादाय शाश्वत्यामुद्यच्छस्व सुखश्रिय(या)म् ।।६१।। तथेति प्रतिपेदानस्तद्गिरं सीरभृत्ततः । तत्समेतो मुरारातेरग्निकर्मादि निर्ममे ।।६२।। ततोऽसौ यावदत्यन्तं, संयमोत्सुकमानसः । लाङ्गली तावदद्राक्षीद्विद्याधरमृषि पुरः ।।६३।। . प्रत्युद्गम्य प्रणम्याथ, रोहिणीतनयः क्षणात् । पप्रच्छ स्वागतं हर्षबद्धोत्कर्षमना मुनिम् ।।६४ ।। मुनिरप्यभ्यधाद्भद्र !, विश्वभद्रंकरः प्रभुः । श्रीमन्नेभिद्रुतं ज्ञातत्वन्मनाः प्रजिघाय माम् ।।६५ ।। तत् कुरुष्व मनोऽभीष्टं, पुष्टये पुण्यसंपदाम् । कालोऽयमेव दुष्कर्मश्रेणिमर्मच्छिदे तव ।।६६।। इत्युत्साहाग्रमानीतो, नभश्चरमुनेगिरा । प्रपेदे सर्वसावद्यविरतिं सीरभृत् क्षणात् ।।६७ ।। जवाद्यतिरहस्यानां, जज्ञे विज्ञश्च तत्क्षणात् । भूयान्न खलु संस्कारो, जात्यरत्नैरपेक्ष्यते ।।६८ ।।
[श्रीपाण्डवचरित्र० श्लोक २३ तः ९०] ११. इच्छाध्याने श्रीउत्तराध्ययनबृहद्वृत्तिसंदर्शितस्य प्रवर्धमानलोभस्य कपिलस्याख्यानकः ।
तेणं कालेणं तेणं समएणं कोसंबीए णयरीए जितसत्तू राया, कासवो बंभणो चोद्दसविज्जाठाणपारगो, रायणो बहुमतो, वित्ती से उवकप्पिया, तस्स जसा णाम भारिया, तेसिं पुत्तो कविलो णाम, कासवो तंमि कविले खुड्डुलए चेव कालगतो, ताघे तंमि मए तं पयं रायणा अण्णस्स मरुयगस्स दिण्णं, सो य आसेण छत्तेण य धरिज्जमाणेण वच्चइ, तं दळूण जसा परुण्णा, कविलेण पुच्छिया, ताए सिठ्ठ-जहा पिया ते एवंविहाए इड्डीए णिगच्छियाइओ, तेण भण्णति-कथं ?, सा भणति-जेण सो विज्जासंपण्णो, सो भणइअहंपि अहिज्जामि, सा भणइ-इहं तुम मच्छरेण ण कोइ सिक्खवेति, वच्च सावत्थीए नयरीए पिइमित्तो इंददत्तो णाम माहणो सो ते सिक्खावेहित्ति । सो गतो तस्स सगासं, तेण पुच्छितो-कओऽसि तुमं ?, तेण जहावत्तं कहियं, सो तस्स सगासे अहिज्जिउं पयत्तो । तत्थ सालिभद्दो णाम इब्भो, सो से तेण उवज्झाएण णेञ्चतियं दवावितो, तो तत्थ जिमितो २ अहिज्जइ, दासचेडी य तं परिवेसेइ । सो य हसणसीलो तीए सद्धिं संपलग्गो, तीए भण्णइ-तुमे मे पीतो, ण य ते किंचिवि, णवरि मा रुसिज्जासि, पोत्तमुल्लणिमित्तं अहमण्णेहिं २ समं अच्छामि, इयरहाहं तुज्झ आणाभोज्जा । अण्णया दासीण महो ढुक्कइ, सा तेण समं णिविण्णिया, णिदं सा न लहइ, तेण पुच्छिया-कतो ते अरती ?, तीए भण्णति-दासीमहो उवट्ठितो, ममं पत्तपुप्फाइमोल्लं णत्थि, सहीजणमझे विगुप्पिस्सं, ताहे सो अधितिं पगतो, ताए भण्णति-मा अद्धिति करेहि, एत्थ घणोणाम सिट्ठी, अप्पभाए चेव जे णं पढमं वद्धावेइ से दो सुवण्णए मासए देइ, तत्थिमं गंतूण तं वद्धावेहि,
Jain Education International 2010_02
For Private & Personal Use Only
www.jainelibrary.org