________________
७६
आतुरप्रत्याख्यानप्रकीर्णकम् गा. ५३
चखिदियदुदंतणस्स अहइत्तिउ इमो दोसो । जं जलघूमि जलं ते पडइ पयंगो अबुद्धीउ ।।२।। घाणिंदियदुदंतणस्स अहइत्तिउ इमो दोसो । जं उसहिगंधेण बिलाओ निद्धायईओ एगो ।।३।। जिभिंदियदुदंतणस्स अहइत्तिउ इमो दोसो । जंगललग्गुखित्तो फुरइ थलथिरल्लिओ मच्छो ।।४।। फासिंदियदुदंतणस्स अहइत्तिउ इमो दोसो ।
जं खणइ मत्थयं कुंजरस्स लोहं कुसोतिखो ।।५।। यत एवैतावान् दोषः अत एव तीर्थकरसाधूनां सर्वदोषमूलं प्राकृतत्वात् लिङ्गव्यत्ययः सचित्तमाहारं मनसापि प्रार्थयितुं न क्षमते ।।५२।।
सोम0 अथ क्षपक आहारे गृद्धस्य दोषान् चिन्तयति - आहार एव निमित्तम् आहारनिमित्तम्, तेन मत्स्यास्तन्दुलमत्स्या महामत्स्यमुखमध्ये प्रविशतो निसरतश्चानेकान् मत्स्यान् दृष्ट्वाऽहमेवंविधवपुश्चेद् भवामि तदैतान् सर्वान् भक्षयामीति रौद्रध्यानपरा गच्छन्ति यान्ति सप्तमीं पृथिवीं तमस्तमाऽभिधाम्, एवं रसस्य दोषं भणता शेषाणामपि शब्द-रूप-गन्ध-स्पर्शाणां दोषो मृग-पतङ्गभृङ्ग-मातङ्गदृष्टान्तैर्भणित एव द्रष्टव्यो रसमूलत्वाच्छेषविषयेच्छानाम्, यत एवैतावान् दोष अत एव साधूनां सर्वदोषमूलत्वात् सचित्ताहारो मनसाऽपि प्रार्थयितुं न क्षमो न साधुर्न यौक्तिक इत्यर्थः । 'न खमइ' इति पाठे तु प्राकृतत्वाल्लिङ्गव्यत्ययं कृत्वा सचित्तमाहारं जिनसाधूनां मनसा प्रार्थयितुं न क्षमते न सहते इत्यर्थः ।।५२।।
गुण अथ तेषु गृद्धस्य दोषानाह-आहारेण हेतुना मत्स्या यान्ति सप्तमी पृथ्वी, सचित्तमाहारं मनसापि प्रार्थयितुं न क्षमते न सहते ।।५२।।
पुब्बिं कयपरिकम्मो अनियाणो ईहिऊण [ऊहिऊण मइ-बुद्धी । पच्छा मलियकसाओ सज्जो मरणं पडिच्छामि ।।५३।। पूर्वं कृतपरिकर्मा अनिदान ऊहित्वा मतिबुद्धी ।
पश्चात् मलितकषायः सद्यो मरणं प्रतीच्छामि ।।५३।। भव. इति विज्ञातविषयविपाको भावितगुरूपदेशश्च क्षपको यद्भणति तदाह - पूर्वे प्रथम "चत्तारि विचित्ताई" इत्यादिक्रमेण कृतपरिकर्मा कृतोत्कृष्टमध्यमजघन्यद्वादशवर्ष
Jain Education International 2010_02
For Private & Personal Use Only
www.jainelibrary.org
