________________
ચકોરી છું જેનો જવાળામાં ખપી જવા ની કહીને, હું કઈ
ગતાગમ હોય ! આમાં સવાલ માત્ર રૂપનો જ નથી ! ઈજ્જતનો સવાલ મુખ્ય છે. જો યુદ્ધના મેદાને ઉતરું નહિ તો કાયરનું કલંક મારા કપાળે ચોટે અને દેશની આબરૂ પાણીમાં મળી જાય !
રાજકારણના રંગની અજ્ઞતાનો આરોપ સાંભળીને કંઈ રૂપમૂર્તિ ચૂપ થઈ જાય એવી નહોતી ! એના દિલમાં દેવી તરીકે બિરાજતી ભારતીય સંસ્કૃતિએ જવાબ વાળ્યો.
મહારાજ ! ક્રોધની વાળા શાંત કરવાનું કહીને, હું કઈ દિલ્હીશ્વરની કામની જ્વાળામાં ખપી જવા નથી માગતી ! હું એવી ચકોરી છું જેનો માલિક એકમાત્ર મેઘ જ હોય ! યુદ્ધનો રસ્તો છોડી દઈને એકવાર મને દિલ્હીના દરબારમાં હાજર થવા દો. પછીનું બધું હું સંભાળી લઈશ. ત્યાં ગયા પછી મને જો લાગશે કે, ચારિત્રની ચાદર ચોખ્ખી રહેવી મુશ્કેલ છે, તો હું હસતે હૈયે મોતને ભેટી લઈશ, પણ આપની કીર્તિને કલંકિત કરીને, મારી પવિત્રતા પર પૂળો નહિ જ ચંપાવા દઉં
રૂપમૂર્તિના દિલમાં વિરાજતી સંસ્કૃતિ આટલી બધી અણનમ હશે, એની આજ સુધી નરેશ કલ્પના કરી શક્યા નહોતા. એના અવાજમાં પવિત્રતા ને પરાક્રમનો જે પ્રચંડ પડઘો ગુંજતો હતો, એનાથી વિશ્વસ્ત થઈને નરેશે નર્તકીને દિલ્હીના દરબારમાં હાજર થવાની હા ભાણી !
સરાણે ચડેલી સમશેરે મ્યાન થઈ ગઈ. વાતાવરણમાં વ્યાપેલી વીરતા વિલીન બની ગઈ. નર્તકીના સંસ્કૃતિ-સુરક્ષાના વિશ્વાસ આગળ યુદ્ધના ધસી આવતા દાનવને પાછા પગલા માંડવા પડ્યા.
નરેશે દિલ્હીશ્વરની સેવામાં પત્ર પાઠવ્યો : દિલ્હીપતિ! રૂપમૂર્તિ જાતે જ આપની સેવામાં હાજર થઈ જવા તૈયાર હોય, પછી યુદ્ધ જગવવવાનું અવિચારી પગલું ભરવું અયોગ્ય જ કહેવાય ! આ પત્રપ્રાપ્તિના બીજા જ દિવસે નર્તકી રૂપમૂર્તિ દિલ્હીના દરબારમાં ઉપસ્થિત હશે, આટલું જ લખીને પત્ર પૂર્ણ કરું છું ! સંસ્કૃતિની રસધાર ભાગ-૫ –
