________________ सिरिसिरि // 145 // बालकहा तं च कुमारीइ कलं सयलोवि जणो पसंसए जाव / ताव कुमारो वामणरूवधरो बजरइ एवं // 79 // अहो सुजागे कुंडल-पुरलोओ केरिसो इमो सव्वो। तो संकिआ कुमारी उवहसिउं मन्नए अप्पं // 791 // अप्पेह नियं वीणं तस्स कुमारस्स रायघूयावि / कुमरोवि सारिऊणं तं च असुद्धं कहइ एवं // 792 // यावच तां-कुमााः कलां सकलोपि लोकः प्रशंसति-लाघते तावद्वामनरूपधरः कुमारः श्रीपाल एवं -वक्ष्यमाणप्रकारेण 'वजरइ' इति व्रते // 790 // कथमित्याह-अहो इति अलीकप्रशंसायां अयं सर्वोऽपि कुण्डलपुरलोकः कीदृशः सुज्ञानोऽस्ति ?, अज्ञानवानितिभावः, तत एतत्कुमारवचनश्रवणानन्तरं कुमारी शकिता सती आत्मानं उपहसितं मन्यते-कुमारणाहं उपहसितेति जानातीत्यर्थः // 791 // तदा राजकन्यापि तस्मै कुमाराय निजां-स्वकीयां वीणां अर्पयति, कुमारोऽपि च तां वीणां सारयित्वा एवं-वक्ष्यमाणप्रकारेण अशुद्धां ७९०-अत्र 'वज्जर' इति कथधातोः 'कश्र्वज्जर पज्जरोप्पाल' इत्यादिना 42 // सूत्रेग बज्जरादेशे रूपमनुसम्धेयम् / ७९१-मत्र कुण्डलपुर लोकेशानण्यापनात् कुमार्याः प्रतिमापि क्षीणा किमपि प्रतीयते / ७९२-७९३--स्पष्टे /
