________________ ******** कत्थ तुम सरसरसवससयसमाणोसि देव! हीणवलो। कत्थ य सो रयणायरमेरुमयंदेहिं सारिच्छो // 1009 // जइ तं रुट्ठोऽसि न जीविअस्स ता झत्ति भत्तिसंजुत्तो। सिरिसिरिपालनरेसरपाए अणुसरसु सुपसाए // 1010 // पुनर्हे देव !-हे राजन् ! कुत्र वं? कुत्र च स श्रीपालः१, कथमित्याह-त्वं तु सरःसर्षपशशकैः समानः तुल्योऽसि, सरः-सरोगः सर्षपो-लघुधान्यविशेषः शशको-लघुजन्तुविशेषः तैः सदृश इत्यर्थः, अतएव[हीनवहीनं / बलं यस्य स हीनबलस्त्वमसि, स श्रीपालस्तु रत्नाकरमेरुमृगेन्द्रः सदृक्षः-तुल्योऽस्ति, रत्नाकरः-समुद्रः मेरु:सुरगिरिः मृगेन्द्रः-सिंहस्तैः सदृश इत्यर्थः, एतावता क्व सरः ? क्ब समुद्रः ? क्व सर्षपः 1 क्व मेरुः 1 क्व शशकः ? क्व सिंहः ? इति भावः // 1009 // यदि त्वं जीवितस्योपरि न रुष्टोऽसि तत्-तर्हि झटिति-शीघ्र भक्त्या संयुक्तः-सहितः सन् श्रीश्रीपालनरेश्वरस्य पादौ-चरणौ अनुसर-सेवस्व, कीदृशौ पादौ ?-सुष्टु-शोभन: प्रसादो ययोस्तौ सुप्रसादौ // 1010 // यदि कथमपि गर्वो-अहङ्कारस्तद्रूपं पर्वतमारूढः सन् तस्य श्रीपालस्य १००९-मालवेन्द्रस्य सरः सर्षपशशकसादृश्यवर्णनात् श्रीपालस्य रत्नाकर-मेरु-मृगेन्द्रसादृश्यवर्णनादुपमाद्वयमलङ्कारः, मालवेन्द्रापेक्षया श्रीपालस्य परमोत्कर्षवर्णनाद्वयतिरेकालङ्कारध्वनिरत्रावसेयः। १०१०-स्पष्टम् / **
