________________ एवं चेव भणंतो नरनाहो तुरयरयणमारुहि। जा जाइ पुराभिमुह ता दिट्ठो बहुजणसमूहो // 909 // नायं च नरवरेणं नूण सा आणिया मसाणंमि / तहवि हु पिच्छामि तयं मा हु जियंती कहवि हुज्जा // 910 // एव च चिंतयंतो पत्तो सहसत्ति तत्थ नरनाहो / पभणइ इक्कवारं मह दसह झत्ति त दढें // 911 // यन् एव नरनाथो-राजा श्रीपालस्तुरगरत्नं-अश्वरत्नं आरुहय यावत् पुराभिमुख-नगरसम्मुखं याति तावदहूनां जनानां-लोकानां समूहो दृष्टः // 909 // च पुनः नरवरेण-राज्ञा ज्ञातं नूनं-निश्चयेन सा कन्या स्मशाने | आनीता दृश्यते इति शेषः, तथापि तां प्रेक्ष-पश्यामि मा(सा)कथमपि जीवन्ती भवेत् , द्वौ हुशब्दौ वाक्यालङ्कारे पादपूरणे वा // 910 // एवञ्च चिन्तयन् नरनाथो-राजा सहसेति-सद्यस्तत्र प्राप्तः सन् प्रभगति प्रकर्षेण कथयति, भो लोकाः! तां सर्पदष्टां कन्यां एकवारं झटिति-शीघ्रं मह्यं दर्शयत // 911 // तैश्च भणितं-कथितं हे नरवर ! मृतायाः ९०९-स्पष्टम् / ९१०–णकारस्यासकृदावृत्त्या वृत्त्यनुप्रासोऽलङ्कारः / 911 स्पष्टम् / REPEEREST
