________________
गच्छा चार
॥४॥
थे जे सुसंविग्गे, अणालस्सी दढव्वए । अक्ख लियचरिते सययं, रागद्दोस विवद्धिए ॥४१॥ मिठाणे, सो सिकसाए जिईदिए । विह रिका तेण सद्धिं तु, छ उसत्थेण वि केवली ॥४२॥ जे ही परमत्थे, गो मा संजय जवे । तम्हा ते वि विवजिका, दुग्गइपंथदाय ॥ ४३ ॥ गत्स्वयणं, विसं हालाहलं पिबे । निव्विकप्पो य जक्खिका, तक्खणे जं समुदवे ॥४४॥ परमत्थो विसं नोतं, अमयरसायणं खु तं । निव्विग्धं जं न तं मारे, मो विमयसमो ॥ ४५ ॥ अगीयत्थस्स वयणेणं, कामियंपि न धुंटए । जेण नो तं जवे श्रमयं जं गीयत्थदेसियं ॥४६॥
गीतार्थो यो सुविज्ञः अनालस्यी दृढव्रतः । अस्खलितचारित्रः सततं रागद्वेषविवर्जितः ॥ ४१ ॥ निष्ठापिताष्टमदस्थानः शोषितकषायो जितेन्द्रियः । विहरेत्तेन सार्धं तु छद्मस्थेनापि केवली ॥ ४२ ॥ येsनधीत परमार्था, गौतम ! संयता भवन्ति । तस्मात्तानपि विवर्जयेत दुर्गतिपथदायकान् ॥ ४३ ॥ गीतार्थस्य वचनेन विषं हालाहलं पिवेत् । निर्विकल्पश्च भक्षयेत्, तत्क्षणे यत् समुद्रावयेत् ॥ ४४ ॥ परमार्थतो विषं न तदमृतरसायनं खलु तत् । निर्विघ्नं यद् न तद् मारयति मृतोऽपि अमृतसमः ॥ ४५ ॥ अगीतार्थस्य वचनेनामृतमपि न पिबेत् । येन न तद् भवेदमृतं यद्गीतार्थदेशितम् ॥ ४६ ॥
क
मूलम्
॥४॥
