________________
॥ १८७ ॥
माणा अदुवा अदिनमाययंति अदुवा वायाउ विराज्वंति, तंजहा- अत्थि कोए नत्वि छोए घुवे छोए अधुवे छोए साइए छोए अजाइए लोए सपल्लवसिए लोए अपज्जवसिए लोए सुकडेत्ति वा दुकडेति वा कल्लाणेत्ति वा पावेत्ति वा साहुत्ति वा असाहुति बा सिद्धित्ति वा असिद्धित्ति वा निरएति अनिरपत्ति वा जमिणं विप्पटिवन्ना मामगं धम्मं पन्नवेमाणा इत्थवि जाणह अकस्मात् एवं तेर्सिनो सुक्खाए घम्मे नो सुपन्नत्ते धम्मे भवइ "
' इइमेगेसि ' मित्यादि -इह अस्मिन्मनुष्यलोके 'एकेषां ' पुरस्कृताशुभकर्म्मविपाकानामाचरणमाचारो - मोक्षार्थमनुष्ठानविशेषस्तस्य गोचरो - विषयः नो सुष्ठु निशान्तः परिचितो भवति । ' ते इह 'चि तेऽनधीताचारगोचराः शीतलविहारिणः शाक्यादिभिरात्मसात्कृताः परिणामिता वा इह मनुष्यलोके आरम्मार्थिनो भवन्ति । ते च शाक्यादयः अन्ये वा कुशीलाः सावद्यारम्भार्थिनः, तथा विहारारामतटा ककूपकरणोद्देशिकादि धर्म्म वदन्तोऽनुवदन्तः ' हण पाणे 'चि - जहि प्राणिनः, इत्येवमपरैर्घातयन्तो प्रतश्चापि समनुज्ञानंतो अदचं - परकीयं द्रव्यं अगणितविपाकः सन् आददति- गृह्णन्ति । ' अदुव 'चिअथवा वाचा विविधं नानाप्रकारा युञ्जन्ति । तद्यथेति दर्शयति-' अत्थि लोए 'ति-अस्ति लोकः स्थावरजङ्गमात्मकः | तत्र नवखण्डा पृथ्वी, सप्तद्वीपा वा मही सप्त सागरात्मकेति । अपरे चार्वाका आहु:- नास्ति लोको मायेन्द्रजालवत्, नास्ति परलोकानुयायी जीवः, शुभाशुभे न स्तः, सुराङ्गेभ्यो मदशक्तिवत् भूतेभ्य एव चैतन्यमुपजायते इत्यादि । तथा सांख्यादय आहु-ध्रुवो नित्यो लोकः, आविर्भावतिरोभावमात्रत्वादुत्पादविनाशयोरिति । शाक्यादयोऽनुवोऽनित्यो लोकः, प्रतिक्षणं विशरारुत्वात् । अन्ये त्वाहुः- सादिको लोकः प्रलयकाले सर्वेषु मावेषु विनष्टेषु ब्रह्मणा जगन्माताः स्रष्टाः । सुरसंघानाम
उ० १
कुशीला
हिंसादि
प्ररूपका
इति ।
॥ १८७ ॥
