________________
श्रीसूत्रकृताङ्ग चूर्णि:
।। २५६ ।।
पसढविओवातचित्तदंडा, तं० - पाणातिवाते जाव मिच्छादंसणसल्ले, इच्चेवं जाण, णो चेव मणो णो चेव वई पाणाणं जाव सत्ताणं दुक्खणताए सोयणताए जूरणताए तिप्पणता पिट्टणताए परितप्पणताए ते दुक्खण-सोयण जाव परितप्पण-वह- बंधणपरिकिलेसाओ अप्पडिविरता भवंति । इति खलु ते असण्णिणो वि संता अहोनिसं पाणातिवाते उवक्खाइज्जंति जाव अहोनिसं परिग्गहे उवक्खाइज्जति जाव मिच्छादंसणसल्ले उवक्खाइज्जति । (सूत्र ७५२ )
(चू० ) एवं चोदएण वुत्ते पण्णवतो भणति-जइवि तस्स अपच्चक्खाणियस्स अणवकारेसु अणुवजुज्जमाणेसु यतः सन्निकृष्टेसु विप्रकृष्टेसु वधचित्तं ण उप्पज्जति तधावि सो तेसु अविरतिप्रत्ययादमुक्तवैरो भवति । ‘तत्थ भगवता दुविधा दिट्ठता पण्णत्ता, तं जधा-संनिदिट्टंते य असंनिदिट्टंते य ।' सञ्ज्ञा अस्यास्तीति सञ्ज्ञी । न सण्णी असण्णी, सञ्ज्ञी दृष्टान्तः क्रियते सण्णिदिट्टंते । जे इमे संणिपंचेंदिया पंचहिंवि पज्जत्तीहिं पज्जत्तगा एतेसिं छज्जीवनिकाए पडुच्च वुच्चति । कायग्गहणं एते छज्जीवनिकाया आरभ्यंते, यां प्रतीत्य, अपि वैरिणो वैरं प्रसूयते १. दुवे-मूले।
द्वितीयश्रुतस्कन्धे
चतुर्थमध्ययनम्
॥ २५६ ॥