________________
श्रीसूत्रकृताङ्ग
चूर्णि: ॥१६१ ॥
से जहाणामते रुक्खे सिया पव्वतग्गे जाते मूले छिन्ने अग्गे गरुए जतो निन्नं जतो विसमंजतो दुग्गं ततो
द्वितीयपवडति, एवामेव तहप्पगारे पुरिसजाते गब्भातो गब्भं, जम्मातो जम्मं, माराओ मारं, णरगातो णरगं,
श्रुतस्कन्धे | दुक्खातो दुक्खं, दाहिणगामिए णेरइए कण्हपक्खिए आगमिस्साणं दुल्लभबोहिए यावि भवति, एस ठाणे द्वितीय| अणारिए अकेवले जाव असव्वदुक्खप्पहीणमग्गे एगंतमिच्छे असाहू । पढमस्स ठाणस्स अधम्मपक्खस्स मध्ययनम् |विभंगे एवमाहिते । ( सूत्र ७१३) । (चू०) अहावरे पढमस्स अधम्मपक्खस्स विभंगे एवमाहिज्जति ।' अथाह-दृष्टप्रयोजनानामप्रयोगः? | - उच्यते, कामं दृष्टप्रयोजनानामप्रयोगः, किन्तु यदत्र नापदिष्टं तदिहोच्यते । अधम्मपक्खे धम्मपक्खे मीसओ य, उक्तं | हि-'पुव्वभणितं तु०।' ( ) इह विशेषोपलम्भो द्रष्टव्यः । कथं ? स एवाधर्मो बहुप्रकारः अपदिश्यते । तत्कारणं । कार्यं वा । अधर्मफलं नरको एसत्ति । तत्र च पाषण्डमिश्रा अधार्मिका उक्ता इह गृहस्था एव प्रायेणोच्यन्ते । अधार्मिकाणि कर्माणि प्रलोकयन्तीत्यतः अधम्मपलोइणो, रलयोरैक्यमिति । तत्रैव चामिकेषु कर्मसु रज्यन्त इति १. पढमस्स ठाणस्स अधम्म......-मूले ।
॥१६१॥
