________________
सप्तदशं
श्रीउत्तराध्ययनसूत्रे श्रीनेमिच
न्द्रीया सुखबोधाख्या लघुवृत्तिः ।
वक्तव्यता।
॥२२५॥
ममाऽस्ति, किञ्च–'उत्पद्यते' जायते 'भोक्तुं' भोजनाय, तथैव 'पातुं' पानाय, यथाक्रममशनं पानं चेति शेषः, तथा जानामि' अवगच्छामि 'यद्वर्त्तते' यदिदानीमस्ति 'आयुष्मन् !' इति प्रेरयितुरामत्रणम् इति' एतस्माद् हेतोः 'किं पापश्रमनाम ?' न किश्चिदित्यर्थः, "काहामि" त्ति करिष्यामि 'श्रुतेन' आगमेनाऽधीतेनेत्यध्याहारः, 'भदन्ते'ति पूज्यामश्रणम् ,IX
णीयाख्यइह च प्रक्रमादाक्षेपे किंशब्दः । अयं हि किलास्याशयः–'यथा ये भवन्तोऽधीयन्ते तेऽपि नातीन्द्रियं वस्तु किञ्च- मध्ययनम्। नाऽवबुध्यन्ते, तत् किं हृदयगलतालुशोपविधायिनाऽधीतेन ?' इत्येवमध्यवसितो यः स पापश्रमण इत्युच्यते इतीहाऽपि
पापस्थानसिंहावलोकितन्यायेन सम्बध्यते इति सूत्रद्वयार्थः ॥ १-२॥ किश्च
वर्जन| जे केइ पचईए, णिहासीले पगामसो भोचा। पेच्चा सुहं सुयइ, पावसमणि त्ति वुच्चई ॥३॥ ।
व्याख्या-यः कश्चित् प्रव्रजितः 'निद्राशीलः' निद्रावान् 'प्रकामशः' बहुशः 'भुक्त्वा' ध्यौदनादि 'पीत्वा तक्रादि 'सुखं' यथाभवत्येवं सकलक्रियानुष्ठाननिरपेक्ष एव 'स्वपिति' शेते स इत्थम्भूतः पापश्रमण इत्युच्यत इति सूत्रार्थः ॥३॥ तथा
आयरियउवज्झाएहिं, सुयं विणयं च गाहिए।तेचेव खिंसई बाले, पावसमणि त्ति वुच्चई॥
आयरियउवज्झायाणं, सम्मं नो पडितप्पई । अप्पडिपूयए थद्धे, पावसमणि त्ति वुचई ॥५॥ . व्याख्या-आचार्योपाध्यायैः श्रुतं विनयं च 'ग्राहितः' शिक्षितो यैरिति गम्यते 'तानेव' आचार्यादीन् 'खिंसति | निन्दति 'बालः' विवेकविकलो यः स पापश्रमण इत्युच्यत इति ॥ आचार्योपाध्यायानां 'सम्यग् अवैपरीत्येन 'न प्रति|तप्यते न तत्तप्तिं विधत्ते, तथा 'अप्रतिपूजकः' केनचित् साधुनोपकृतेऽपि न प्रत्युपकारकारी 'स्तब्धः' गर्वाध्मात आत्मा- ॥२२५॥ नमेव बहुमन्यते यः स पापश्रमण इति सूत्रद्वयार्थः ॥४-५॥ चारित्रविषयं तमाह-इत्थं विनयरहितं पापश्रमणमभिधाय चरणकरणविकलं तमेवाह
