________________
श्रीउत्तराध्ययनसूत्रे
श्रीनेमिच
न्द्रीया सुखबोधा
ख्या लघुवृत्तिः ।
।। १५६ ।।
तए णं से कंडरिए जुवराया थेराणं धम्मं सोचा हट्ठे जाव जहेयं तुब्भे वयह, जं नवरं देषाणुप्पियं पुंडरियं रायं आपुच्छामि, तसे णं जाव पवयामि । अहासुहं पवयह । तए णं से कंडरिए जाव थेरे नमंसइ, नमसित्ता अंतियाओ पडिनिक्खमइ, पडिनिक्खमित्ता तमेव चाउघंटं आसरहं दुरुहइ जाव पच्चोरुहइ, पञ्च्चोरुहित्ता जेणेव पुंडरिए राया तेणेव उवागच्छइ, उवागच्छित्ता करयल परिग्गहियं मत्थए अंजलिं कट्टु जाव पुंडरियं रायं एवं वयासी — एवं खलु मए देवाणुप्पिया ! थेराणं अंतिए जाव धम्मे निसंते, से य धम्मे अभिरुइए, तए णं अहं देवाणुपिया ! संसारभविग्गो भीए जम्मणमरणाणं * इच्छामि णं तुब्भेहि अणुन्नाए समाणे थेराणमंतिए जाव पवइत्तए । तए णं से पुंडरिए राया एवं व्यासी - माणं तुमं | देवाणुप्पिया ! इयाणिं थेराणमंतिए जाव पवयाहि, अहं णं तुमं महया महया रायाभिसेएणं अभिसिंचामि । तए कंडरिए पुंडरियस्स रन्नो एयमहं नो आढाइ नो परिजाणइ तुसिणीए संचिट्ठइ । तते णं से कंडरिए पुंडरियं रायं दोच्चं पि तचं पि एवं वयासी — इच्छामि णं देवाणुप्पिया ! जाव पवइत्तए त्ति । तए णं से पुंडरिए राया कंडरीयं कुमारं जाहे नो संचाएइ विसयाणुलोमाहिं बहूहिं आघवणाहिं जाव आघवित्तए वा ताहे विसयपडिकूलाहिं संजमभउब्वेगकरीहिं पनवेमाणो पन्नवेमाणो एवं बयासी – एवं खलु जाया ! निग्गंथे पावयणे सच्चे अणुत्तरे सवदुक्खाणं अंतकरे किंतु एयम्मि लोहमया इव जवा चावेयद्या, वालुयाकवले इव भक्खियवे, गंगा इव महानई पडिसोयं गंतव्वा, महासमुद्दे इव भुयाहिं तरियचे, तिक्खखग्गधाराए व चंकमियवं, जओ असिधारं वयं चरेयां, नो खलु कप्पड़ जाया ! समणाणं निग्गंथाणं पाणा| इवाए वा जाव मिच्छादंसणसल्ले वा आहाकम्मे वा जाव बीयभोयणे वा भोत्तए वा पायए वा, तुमं च णं जाया ! सुहसमुचिए नो चेव णं दुहसमुचिए, नालं सीयं, नालं उण्हं, नालं खुहा, नालं पिवासा, नालं चोरा, नालं वाला, नालं दंसा, नालं मसगा, | नालं वातिय-पित्तिय- सिंभिय-सन्निवाइयविविहे रोगायंके, उच्चावए गामकंटए, बावीसं परीसहोवसग्गे आइण्णे सम्म महि
दशमं द्रुम
पत्राख्य
मध्ययनम् ।
गौतम
स्वामि
वक्तव्यता ।
॥ १५६ ॥