________________
श्रीओघनियुक्तिः द्रोणीया वृत्तिः
॥१६३॥
सुहुं कथं, आणेहि कुसिणं दधिदुद्धादि, सा भणइ-दिण्णं, सुड्डु कयं, कंजिअं आणेहि, चेड़ी भणइ-तंपि दिन्नं, एत्थ सा भद्दिगा रुट्ठा भण्णति कीस सबं देहि ?, चेडी भणइ - सो मग्गइ, सा भणइ - चेडरूवं परिभविऊण सबं घेत्तूण गओ, गया आयरियस्स पासं, तत्थ खिंसति- एस चारभडो इव सवं सबं घेत्तूण आगओ, तत्थवि आयरिएणं तीए पुरओ चेव तस्स सबै उवकरणं अदक्खेयबं, एते दोसा अबत्तगहत्थाओ गहणे । दारं । इदानीं अप्रभुद्वारमुच्यते—
अप्पभु भयगाईया उभएगतरे पदोस पहु कुजा । थेरे चलंत पडणं अप्पनुदोसा य ते चैव ॥ २४२ ॥ भा०) अप्रभवो -भृतकादयस्तेषां हस्ताद्भिक्षा न ग्राह्या, यतः 'उभयोः' प्रत्रजितकभृतकयोः प्रद्वेषं कुर्यात्, एकतरस्य वाप्रत्रजितस्य भृतकस्य वोपरि प्रद्वेषं कुर्यात् प्रभुः, द्वारं । इदानीं स्थविरद्वारमुच्यते - स्थविरस्यापि हस्ताद्भिक्षा न ग्राह्या, | यतस्तस्य चलतः - कम्पमानस्य पतनं भवति, अप्रभुदोषाश्च त एव भवन्ति, एतदुक्तं भवति - स्थविरः प्रायेणाप्रभुर्भवति परिभूतत्वादिति । द्वारं । इदानीं पण्डकद्वारमुच्यते
आयपरोभयदोसा अभिक्खगहणंमि खुम्भण नपुंसे । लोगदुगुंछा संका एरिसगा नूणमेतेऽवि ॥ २४३ ॥ ( भा० ) नपुंसकान्न गृह्यते यत आत्मनः परत उभयतश्च दोषाः संभवन्ति, आत्मशब्देन साधुर्गृह्यते, ततः को दोषः १, क्षोभणं स्यात् बहुमोहनपुंसकदर्शनेऽभीक्ष्णं, तत्र भिक्षाग्रहणे च तद्वा क्षुभ्येत अभीक्ष्णं साधुदशर्नादिना, उभयकृतो वा दोषः, लोकश्च जुगुप्सते शंकते च, नूनमेतेऽपि नपुंसकानीति । द्वारं । मत्तद्वारमाह
| अवयास भाणभेदो वमणं असुइत्ति लोगउड्डाहो । खेत्ते य दित्तचित्ते जखाइट्ठे य दोसा उ ॥ २४४॥ ( भा० )
अव्यक्ताप्र
भ्वादिव्या
ख्या भा. २४१-२४४
॥ १६३॥
