________________
शैलेश्या ध्यानं क्षयश्च
वृत्ती
॥८७०॥
5
विशेषाव सति जति सुत्तस्स न झाणमुक्तेन विधिना ततो जिनस्य तद् दूरतरेण अचित्तत्वाद् घटवत् , तसादाद्यप्रयोगः स्थित इति पूर्वपक्षः॥ कोट्याचार्य है तं च ग्रयोगार्थ परिहरन्नाह सूरि:-'जुत्त'मित्यादि । 'युक्तं' घटमानकमेतत् यच्छद्मस्थस्य तदभावमि' मनसोऽभावे 'प्रयत्ना
भावः' कायव्यापाराभावः, किंविशिष्टस्य छद्मस्थस्येत्याह-'करणमात्रानुसारिज्ञानस्य' करणं-मनस्तदनुसारि ज्ञानं-आभोगपूर्वकः ॥८७०॥
| कायसंरोधो यस्य, वैधुर्यमाह-नतु जिनस्यासावन्तःकरणाधीनः कायप्रयत्नो युक्तो येन चोद्येत 'आहऽभावे मणसो' इत्येवमादि, | तस्मादाह । अपिच-'छ' इत्यादि गतार्था, नवरं मनोमात्रग्रहणमत्र क्षुद्रताप्रतिपादनार्थत्वेन पौर्वापर्यभावार्थख्यापनार्थम् ।। 'पुव्व'| इत्यादि ॥ अथवा केवलिनो योगनिरोधकाले व्युपरतव्यापारस्यापि ध्यानानुवृत्तिरस्तीति प्रतिपत्तव्यं, पूर्वप्रयोगसंस्कारान्वितत्वात् , कुम्भकारप्रयत्नचक्रभ्रमणव्यापारोपरमेऽपि चक्रभ्रमणानिवृत्तिवत् । अथवाऽन्यथा प्रतिज्ञा योगनिरोधोऽपि ध्यानमेव कर्मनिर्जरणहेतुत्वात् उभयसिद्धच्छद्मस्थध्यानवत् , तथा केवलिनो ध्यानमस्ति शब्दार्थबहुत्वात् , कोस्यार्थः?-अनेकार्थत्वाद्धातूनां ध्यैशब्दस्य योगनिरोधार्थत्वात् , सर्वत्र च शब्दार्थसम्बन्धे विशिष्टप्रयोग एव शरणमिति, तथा जिनचन्द्रागमाच्च । तथा च-'चिंता'इत्यादि । चिन्ताभावेऽपि सदा निरुद्धयोगस्य सूक्ष्मक्रियाऽप्रतिपात्युपरतक्रिये स्तः सर्वज्ञजिनाभिहितत्वात् उपयोगलक्षणजीववत् ॥ तस्मादस्य | ध्यानमस्तीति सिद्धे आह-'जती'त्याद्यनिष्टचोदना परिहारश्च स्पष्टः। एवं ध्यानप्रवृत्तोऽसौ 'तदे'त्यादि । गतार्था । किमत आह| 'सव्वं खवेइ' इत्यादि । तत्पुनः 'निर्लेप' निरवशेष किश्चिद् द्विचरमे समये-द्वितीयश्चरमो यस्य तस्मिन् , उपान्त्य इत्यर्थः, किश्चिच्च | चरमे, प्रान्त इत्यर्थः, कस्याश्चरमः इत्यत्राह-शैलेश्याः, तच्च वक्ष्ये-'मणु'इत्यादि । 'समेत्यादि, मनुजगतिनाम 'चरमसमयंमि'त्ति | चरमसमये 'निटेति'त्ति निष्ठां नयति, तथा 'जाति' पञ्चेन्द्रियजाति तथैतन्नान्तरीयकं त्रसनाम बादरनाम पर्याप्तकनाम सुभग
CSSROO545ASALUX
5205
