________________
।
ध्यात्वेति मानसे तेन चिरं सन्मतिभाजिना । श्राद्धदेवस्य साभिध्ये स्थापिता दुहिता निजा तीर्थसार्थस्य यात्रार्थं स्वस्त्रीयुतो ययौ सकः मृत्वा निराकुलो विद्वान् धर्मकार्ये प्रवर्तते अथ स्मरतरुक्षोणी गृहीता तेन सा कनी । विश्वे हि कोऽपि वामासु नास्ति वामासु निस्पृहः सोऽन्यापहारमीतस्तामकरो सुंदवर्तिनीम् । कामितां कामिनीं कामी क न स्थापयते किल आविःकृत्य तया सार्धं समयेऽसौ खगात्मजः । भोगान् मुङ्क्ते ततोऽन्तःस्थां कुरुते नाशशंकितः इत्थं तस्य तया सार्व भुंजानस्य रतामृतम् । कालः प्रावर्त्ततात्मानं पश्यतो देवताधिपम् खटिकापुस्तिकावामापरपाणिगता सती | नैवायात्यथवा पुंसा घृष्टा स्पृष्टोपलभ्यते अन्यदा वायुनाऽवाचि कृशानुर्भद्र ! सर्वदा । एकः स्वधाभुजां मध्ये यमो जीवति सौख्यतः तेनैका सांगना लब्धा सुरतामृतवाहिनी । दृढमालिङ्गन्य यां शेते शर्माकूपारमध्यगः निशम्येति वृहद्भानुर्निजगाद समीरणम् । कथं मे जायते सङ्गः सार्धं तयैणचक्षुषा तमाशुगोऽवदद्भद्र ! शय्यमानाऽमुना प्रिया । न द्रष्टुं लभ्यते क्वापि तस्याः सङ्गः कुतस्तव १ चेदिच्छा तव नामाप्तुं तदुपायं वदाम्यहम् । यदा विशति गंगां स मुक्त्वा शौचार्थमंगनाम् भविष्यति तदा तस्याः प्राप्तेरवसरः सखे ! । आकर्णेति ययौ तत्र कामार्तः पावकस्ततः प्रविष्टं सुरवाहिन्यां कृतान्तमवगत्य सः । कान्तं सुतन्वीममजच्चताम्
सुरूपमातत्य
॥ ६३ ॥
॥ ६४ ॥
।। ६५ ।।
॥ ६६ ॥
॥ ६७ ॥
11 12 11
॥ ६९ ॥
॥ ७० ॥
|| 192 ||
॥ ७२ ॥ ॥ ७३ ॥
।। ७४ ।।
॥ ७५ ॥
|| 198 ||
