________________
॥८२॥ ॥८३॥ ॥ ८४॥ ॥८५॥ ॥८६॥
धीसखोक्तं कुमारेण प्रतिपयं वचस्ततः । पुषस्य भाषितं केन पृथ्व्यां न प्रतिपद्यते ? गृहीत्वाघ्यो मयं दण्डं निराकुलितमानसः । ततः स्थितः कुमारोऽसौ पुलकातितविग्रहा हिताहितं न जानाति यो नरो निजचेतसि । अनेकविबुधैः सोऽपि बोधयितुं न शक्यते यो जात्यंधसमो मूर्ख परवाक्याविचारकः । स व्युझाही मतो दक्षः स्वकदाग्रहसक्तधी परेषां च शुमं हित्वा गृह्णाति यः स्वसुन्दरम् । जात्यन्ध इत्र सौवर्ण्य मूढोऽलं कारमायसम् पाणिप्रहारात्तपनीयशैलो मेत्तु कदाचित्परिशक्यते वै।
न कोविदेोधयितुं प्रशक्यः कदाग्रही बंधुवाक्पवारैः शुभाशुभ यो मनुजः स्वचिते जानाति नैकैकवच:प्रसक्तः ।
न जल्पते तस्य पुरा कदापि विशारदः रक्तिमयं हि वास्यम् इति धर्मपरीक्षायां मूढव्युग्राहिदृष्टान्तविशिष्टो नाम पंचमः परिच्छेदा
अथ षष्ठमः परिच्छेदः व्युद्ग्राही कथितो विप्राः साम्प्रतं पित्तदूषितः। भूपतां सावधानेन हृदा कथयतो मम त्रापि नगरे कबिदजनिष्ट नराधमः । पिचवरेण तीवेण विहलीभूतविग्रहः
॥ ८७॥
॥८८॥
