________________
श्रीअनु० हारि वृत्ती
SHREEKSHA
भावमजलाधिकारे इदमुपन्यस्तवान्-'णाण' मित्यादि, अस्य सूत्रस्य समुदायार्थोऽवयवार्थश्च नन्यध्ययनटीकायां प्रपञ्चतः प्रतिपादित नन्दी | एवेवि नेह प्रतिपायव इति । 'तस्थ' इत्यादि, (२-३) तत्र-तस्मिन् सानपञ्चके चत्वारि ज्ञानानि-मत्यवधिमनःपर्यायकेवलाख्यानि, किालव्याख्याना व्यवहारनयाभिप्रायतः साक्षावसंव्यवहार्यत्वात्स्थाप्यानीव स्थाप्यानि, यतश्चवमतः स्थापनीयानि, तिष्ठतु तावत् न तैरिहाधिकारः, अथवा नियमः स्वरूपप्रतिपादनेऽप्यसमर्थत्वात्स्थाप्यानि, इह चानुयोगद्वारप्रक्रमेऽनुपयोगित्वात्स्थापनीयानि, अथवा स्थाप्यानि सन्यासिकानि, न ६ तेचामिहानुयोगः, पुनर्विवृणोति-स्थापनीयानीत्यर्थः, यतश्चैवमतः 'नो उदिस्सन्ती' त्यादि, नो उद्दिश्यन्ते नो समुद्दिश्यन्ते नो अनुज्ञायते, तत्र
विधिः | त्वयेदमध्ययनं पठितव्यमित्युदेशः १ तदेवाहीनादिलक्षणोपेतं पठित्वा गुरोनिवेदयति, तत्रैवंविधं स्थिरपरिचितं कुर्विति समनुला समुद्देश: २ तथा कृत्वा गुरोर्निवेदिते प्रन्थधारणं शिष्याध्यापनं च कुर्विति अनुज्ञा ३ 'सुयणाणस्से' त्यादि, इह श्रुतज्ञानस्य स्वपरप्रकाशकत्वाद् गुर्वादेरायत्तत्वाच्च किन्तूदेश: समुदेश: अनुज्ञा अनुयोगश्च प्रवर्तत इति, संक्षेपेणोद्देशादीनामर्थःकथित एव । अधुना शिष्यजनानुग्रहार्थ विस्तरेण ।
कथ्यते-तत्थ आयारादिकंगस्स उत्तरज्मयणादिकालियसुयखंधस्स य उववाइयादिकालियरवंगज्मयणस्स य इमो उद्देसणविही, पुर्व सज्झायं &ा पट्ठवेत्ता ततो सुयगाही विण्णत्तिं करेइ-इच्छाकारेण मुग मे सुयमुरिसह, ततो गुरू इच्छामोत्ति भणति, तओ सुयगाही वंदणयं देइ, पढमं १,
ततो गुरू उठ्ठिचा चेहए वंदर, ततो वंदियपच्चुहियसुयग्गाहीं वामपासे ठवेत्ता जोगुक्खेवुस्सग सगवीसुस्सासकालियं करेइ, ततो उस्सरितकट्टितचनवीसत्थओ तहडिओ चेव पंचनमोकारं तिणि वारं उच्चारेत्ता 'नाणं पंचविहं पण्णत्त' मित्यादि उद्देसनन्दी कट्टा, | वीसे य अंते भणादि-इम पुण पट्ठवणं पडुच इमस्स साधुस्स इमं अंगं सुयखं/ अनमयणं वा उदिस्सामि, अहंकारवजणत्थं भणादि-खमास
॥२॥ माणं हत्येणं सुत्तेणं अत्येण तदुभएणं च उदिह, नंतरं सीसो इच्छामोचि भणिता वंदणं देह, वितियं, ततो उहितो भणादि-संदिसह किं
SABASEASHASASHA