________________
श्रीआचा
रांग सूत्रचूर्णिः
॥२५० ॥
निमित्तं, जाइत्ता अण्णतोवि दवावेंति, गिलायमाणस्स वा सयमेव उव्वट्टणादिवेयावच्चं करेंति, परं आढायमाणा, अहवा परमिति परेणं पयत्तेणं आढायमाणा, पासं णिमंतेंति वेयावडियं, जं भणितं ण अणादरेणं, अहवा परं आढायमाणेत्ति जं वा देति तहा तेसिं हत्थाओ गिण्हंति, अतो आढिता भवंति, एवं सव्वपासंडिणो णिमंतेंति, अम्हतणएसु अहिगारो, तेणंति हे साधु ! धुवं वेयं जाणाहि, असणं वा जाव पादपुंछणं वा, धुवमिति णिचं, रज्झति सयट्ठाए, ण तवऽट्ठाए, जति तत्र उवक्खडितं ण गिण्हह तदा विधुता अम्हं, सव्वता तेलगुलघयादिगोरसखीरादिणि वा लमिय णो लमित, जतिवि अण्णहिं लमहा ताव अम्ह पीतिए इह एजाह, तो कुसणं गोरसं पाणगं वा गेण्हिह, जति विच्चं पजत्तं तोवि अम्हं चिति भविस्सति, अलद्धे तु णियमा चेव एजह, भुंजियत्ति भोतुंपि एजह पुणो भोक्खह, जति एते पढमालिता कयाओ इहं सव्वालियं करिजह, अभुत्ता तु एजह चैव, इह वा पढमालियं छिच्छिह, अतो अभुंजितेविअ चत्तं अचियत्तं, अणुपंथे सो अहं विहारावसहो वा, थोवं उच्चं कतिवि पदाणि, अहवा वत्तो पहो णिरावातो, ण तिणादिणा छण्णोवि भवइत्ति, अहा तुझं धम्मो, अन्ना अम्हं, तं तुज्झे वित्तं अप्पणिअगं धंमं जोसमाणा, यदुक्तं भवति - सेवमाणा, मा तुज्झे मंसं वा कंदमूले वा गिहिजह, जहा य तुज्झं एसणिजं भवति तहा दाहामो आउक्कायादि असंघट्टित्ता, समेमाणेत्ति इमं बलं विहारं वा सममाणा पत्ता मालेमाणा गच्छंता उवतेजहत्ति वट्टति इति, एवं पादिज वा जाव कुखा वेयावडियं वा, ते पुण पुव्वसंगतिया वा अणुकंपाए वा आहारादीहिं वा लोभेऊणं कड़ितुकामा, एवं ते उवाएणं पादिज वा जाव कुजा वित्ता (वेया ) वदियं आढायमाणा, तेसिं एवं भावपराणं ण गिण्डियन्यं ण संवसियन्यं ण संथवो कायव्यो, परं अणाद्रायमाणाणं वज्जेयव्वा, भणियं च-एसा दंसणसोही, के दोसा ?, बुचंति-इहमेगेसिं आयारगोयरे णो सुणिसंते भवति
समनोज्ञादि
॥२५० ॥
