________________
उपासकदशांग
सानुवाद
॥। १५८।।
गिहाओ नीणेमि, नीणेत्ता तव अग्गओ घाएमि, घाएत्ता नव मंससोल्लए करेमि, करेत्ता आदाणभरियंसि कहाडयंसि अहेमि, अद्दहेत्ता तव गायं मंसेण य सोणिएण य आयञ्चामि, जहा णं तुमं अहदुहह० जाव व वरोविजसि । तए णं से सद्दालपुत्ते समणोवासए तेणं देवेणं एवं वृत्ते समाणे अभीए जाव विहरह । तए णं से | देवे सद्दालपुत्तं समणोवासयं दोचंपि तच्चपि एवं वयासी-हं भो सद्दालपुत्ता ! समणोवासया । तं चैव भणइ । तए णं तस्स सद्दालपुत्तस्स समणोवासयस्स तेणं देवेणं दोचंपि तचपि एवं वुत्तस्स समाणस्स अयं अज्झत्थिए ४ समुप्पन्ने । एवं जहा चुलणीपिया तहेव चिन्तेइ - 'जेणं ममं जेहं पुत्तं, जेणं ममं मज्झिमयं पुत्तं, जेणं ममं कणीयसं पुत्तं जाव आयञ्चइ, जाऽवि य णं ममं इमा अग्गिभित्ता भारिया समसुहदुक्खसहाइया तंपि य इच्छइ साओ
त्यार पछी ते देवे ए प्रमाणे कां छतां ते सद्दालपुत्र श्रमणोपासक निर्भय थहने विहरे छे. त्यार बाद ते देवे सद्दालपुत्र श्रमणोपासक बीजी वार अने त्रीजी वार ए प्रमाणे कां - हे सद्दालपुत्र श्रमणोपासक ! इत्यादि ( पूर्वोक्त ) कहे छे. ते पछी ते देवे बीजी वार अने त्रीजी वार ए प्रमाणे कां एटले सद्दालपुत्र श्रमणोपासकने आ प्रकारनो विचार थयो-इत्यादि चुलनीपितानी पेठे चिन्तवे छे - 'जे मारा ज्येष्ठ पुत्रने, जे मारा मध्यम पुत्रने, अने जे मारा कनिष्ठ - नाना पुत्रने मारी ( तेना लोही अने मांस वडे मारा शरीरने ) छांटे छे, अने जे आ मारी अग्निमित्रा भार्या सुख दुःखमां समान सहाय करनारी छे तेने पण मारा पोताना घरथी लड्ने मारी पासे घात करवाने इच्छे छे, तो मारे ए पुरुषने पकडवो श्रेय योग्य छे' एम विचारीने ते दोढ्यो - इत्यादि चुलनीपिता संबन्धे कधुं छे तेम बधुं कहेवुं. परन्तु अग्निमित्रा भार्या कोलाहल सांभळीने कहे छे. बाकी बधी वक्तव्यता चुलनीपितानी वक्तव्यतानी
७सद्दालपुत्र अध्ययन
।। १५८।।